من از عِقاب تو سوی خودت گریزانم

خراب آمده‌ام تا کنی تو آبادم                    هزار شکر نگفتم، ز چشمت افتادم

خراب باده‌ی عفوم ببخش رسوا را              مُقرّ و معترفم از هزار بیدادم

مدد نمی‌شوم آقا به غیر دستانت             بگیر دست مرا با تمام ایرادم

به نور وجه تو سوگند سخت محتاجم          که هر چه آبرویم داده‌ای ز کف دادم

من از عقاب تو سوی خودت گریزانم            گناه می‌کنم و باز می‌کنی یادم

همیشه بنده‌ی در بند خود صدایم کن         خدا نکرده نکن از اطاعت آزادم

اگر چه سوی تو آلوده دامن آمده‌ام             ولی به اسم تو سوگند پاک بنیادم

میان این همه مهمان بعید می‌دانم            که مفتضحم بکنی در میان افرادم

نشاندی‌ام به کنار خداییان اما                  هزار مزه ندارد سکوت و فریادم

به زیر بار خود افتاده بودم اما زود              رسید دست عطای کسی به فریادم

سحر گشود به رویم تمام درها را              دمی که ناله‌ی رب‌الحسین سر دادم

 چه سود می‌بری از کیفر محب حسین      من آن بدم که دلم را به کربلا دادم

 

* این شعر در شب دوم ماه رمضان 92 توسط حاج منصور خوانده شده است.

منبع: سایت دوستداران حاج منصور ارضی

دیدگاه ها (۰)

هیچ دیدگاهی هنوز ثبت نشده است
کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.