چقدر نزدیک...

شب نوزدهم در مسجد به قرآن خواندن مشغول بودم. عادت داشتم در پایان برخی آیات بخوانم:

- ان الله سمیع بصیر

- والله یحب الصابرین

- والله خیر الرازقین

اما به یک‌باره در آیه ۱۶۰ سوره بقره مواجه شدم با:

- و انا التواب الرحیم

حس متفاوتی بود. این حس که نمی‌خوانی «خدا» شنوا و بیناست؛ بلکه می‌خوانی «من» توبه پذیر و بخشنده‌ام. انگار یک حس نزدیکی خاصی بود که لفظ «من» را ناگهان به کار برد؛ می‌خواست اثبات کند که خودش در حال سخن با ماست. می‌خواست نزدیک‌تر باشد. نزدیک‌تر از همه به کسی که قصد توبه دارد...

دیدگاه ها (۶)

//id.bayan.ir/bayan/profile/avatar/D-IB5KE0Nlcj4feMdYMYm0ffLLU%3D/ دچارِ فیش‌نگار
دقتتون مستدام :*)
۵ خرداد ۹۸، ۱۲:۳۹
پاسخ:
التماس دعا
سلام علیکم
بسیار سپاسگزارم بابت به اشتراک گذاشتن این حس خوب و متفاوت.
دلنشین بود.
۵ خرداد ۹۸، ۱۲:۴۱
پاسخ:
سلام. التماس دعا
دعاگوییم و محتاج دعای خیرتان.
۵ خرداد ۹۸، ۱۲:۵۰
پاسخ:
سپاس
سلام
شاید میخواد بگه تا هر جا که خطا رفتی برگرد,میبخشم.
دیگه هیچ بهانه ای نمیتونیم بیاریم روز قیامت.
ممنون برای یادآوری این آیه زیبا :)
۵ خرداد ۹۸، ۱۷:۵۲
پاسخ:
سلام. التماس دعا
این کشف های کوچیک موقع قرآن خوندن رو خیلی دوست دارم
۵ خرداد ۹۸، ۲۳:۱۲
پاسخ:
التماس دعا 
چقدر امیدبخشه داشتن چنین خدایی
۷ خرداد ۹۸، ۱۰:۳۷
پاسخ:
:)
کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.