مراقب ناخبرنگاران باشیم!

امروز روز خبرنگار است و از چند روز قبل، دوستان رسانه‌ای برای خبرنگاران مراسمات ویژه اجرا کرده‌اند. این روز را به همه خبرنگاران سختکوش تبریک می‌گویم.

خبرنگاری، حرفه‌ای است که با سخت‌کوشی، خطر کردن، هوش سرشار، قلم دلنشین و تپیدن قلب برای مردم گره خورده است. کسی که خبرنگار است یا دوست خبرنگاری داشته است متوجه تک تک این واژه‌ها می‌شود.

این پست را به عنوان یک پست روتین برای تبریک روز خبرنگار ننوشتم. این پست را نوشتم تا به دوستان خبرنگارم یادآوری کنم که مراقب افرادی باشند که در سالیان اخیر به دلیل سکوی پرش بودن رسانه‌ها به حرفه آنها روی آورده‌اند و باعث پدیده‌هایی شده‌اند که در شأن خبرنگار نیست. پدیده‌هایی مثل پشت میز نشینی خبرنگاران که به جای اینکه دنبال سوژه بروند، پشت میز می‌نشینند و از سایر خبرگزاری‌ها کپی می‌کنند. یا مثل اینکه خبرنگار برای وظیفه ذاتی خود که پوشش خبر است، بدون کارت هدیه حاضر نمی‌شود و فراتر از حقوق خود به دنبال درآمدهای این‌چنینی است. حتی اگر حقوق خبرنگار کم باشد، چاره‌اش چنین درآمدهایی نیست. اتفاقات دیگری هم هستند که چون هنوز فراگیر نشده‌اند، گفتنش جایز نیست اما خود خبرنگاران احتمالا از آن مطلع هستند. مراقب باشیم که فراگیر شدن راه‌های کج، کم کم منجر به این می‌شود که خشک و تر با هم بسوزند و ممکن است چند سال آینده برسد که دیگر روز خبرنگار انقدر از شأن و جایگاه خبرنگار نگویند. 

دیدگاه ها (۴)

متاسفانه شرایط سخت زندگی جوری شده که این کارت هدیه رو حتی شاعرا هم تا نگیرن، شعر نمی خونن. برنامه ای داشتیم در رادیو و من مدت ها پیگیر بودم که از دوستان و همکاران کسی دعوتم رو قبول کنه. از اونجایی که رادیو خودش به تنهایی دیگه جاذبۀ گذشته رو نداره، بعد از تماس های بسیار، وقتی حرف از کارت و پول شد، نه تنها خودشون بلکه دوستانشون هم برای گفتگو تشریف فرما شدن.
خبرنگاری همین حالا هم جایگاهش رو از دست داده، وقتی از همۀ شهروندان با عنوان «خبرنگار» دعوت می شه که از شهر یا روستای خودشون خبر تهیه کنند. بی اینکه سواد رسانه ای و نگارش متن داشته باشند یا با ارزش های خبری آشنا باشند.
۱۷ مرداد ۹۸، ۱۶:۰۹
پاسخ:
شاعر محل درآمدش اون مصاحبه نیست. وقتی مصاحبه در رادیو نتونه مثلا به فروش کتابش کمک کنه، برای مصاحبه نمیاد. اما خبرنگار برای اینکه خبرنگاری کنه داره حقوق می‌گیره. یه کم متفاوت هستن به نظرم.
متاسفانه خیلی حق خبرنگاران خورده میشه، خیلی بهشون توهین میشه اما باز ادامه میدن.
از طرفی میگن خبرنگاری رو نباید به چشم شغل نگاه کرد و ابزار کسب درآمد باشه. از طرف دیگه کسی که بخواد یک خبرنگار واقعی باشه و تمام تمرکز و حواسش رو روی این حرفه بذاره نمیتونه و نباید در جایی دیگه مشغول باشه. این وسط سوالی که پیش میاد اینه که پس چطور گذران زندگی کنن؟

از طرفی پشت میز ننشستن خبرنگار و اینور و اونور رفتنش اتفاقا به سوژه یابی بهترش هم کمک میکنه اما در طول روز کی میخواد هزینه ی جابجاییشو متقبل بشه؟ اگر فقط و فقط یک روز این هزینه رو از جیب خودش بده دیگه چیزی حتی برای خوردن باقی نمیمونه.
مسئول رسانه ها هم که عموما این هزینه رو متقبل نمیشن و خبرنگار مجبور میشه پشت میز بشینه و با تلفن کارهاشو انجام بده. کاری که من به عنوان یک خبرنگار به شدت ازش متنفر هستم.
۱۷ مرداد ۹۸، ۱۶:۱۱
پاسخ:
چه کسی گفته خبرنگاری رو نباید به چشم شغل نگاه کرد؟ من اتفاقا خبرنگاری رو شغل دیدم و چون حقوق داره دریافت می‌کنه میگم که نباید کارت هدیه بگیره دیگه. حتما خبرنگاری باید شغل باشه، حالا یه به صورت حقوق ثابت، یا به صورت حق الخبر که گذران زندگی بکنه. 
اوضاع شهرستان‌ها احتمالا متفاوت با خبرگزاری‌های اصلی مستقر در تهران هست و من از اون بی‌خبرم. ممنون میشم در این رابطه بنویسید.
هنوز دانشجوی این عرصه‌ام ولی با توجه به دیده‌ها و شنیده‌ها و تجربه‌هام می‌دونم که برای شریف بودن در این شغل، معبرها جلو رومه.
۱۷ مرداد ۹۸، ۱۹:۵۸
پاسخ:
همینطوره 
خبرنگاری حقوق زیادی هم نداره.
۲۳ مرداد ۹۸، ۰۸:۴۷
پاسخ:
کلا چه شغلی حقوق زیادی داره؟
کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.