کسی که عقل ندارد، ادب ندارد؛ کسی که همت ندارد، مروت ندارد و کسی که دین ندارد، حیا ندارد. خردمندی موجب معاشرت نیکو با مردم است و به وسیله عقل سعادت هر دو عالم بدست می‌آید.
امام حسن مجتبی علیه السلام
پژوهشگر را دنبال کنید

بایگانی

طبقه بندی موضوعی

آخرین نظرات

دیروز یه گزارش از شبکه تهران دیدم که کلی حال کردم !!! در چند روز پیاپی و در ساعت های مشخص مثلا 11 صبح ( در روز گزارش ) پارکینگ های اتوبوسرانی پر از اتوبوس بود و مردم در ایستگاهها صف های طویل بسته بودند !!!!

گزارشکر می گفت که هیچ کس هم در شهرداری پاسخگو نبود !

گویا بعد از اون همه دروغ نسبت دادن قالیباف نسبت به شهردار قبلی و سپس استفاده از نام شهردار قبلی در انتخابات شورای شهر برای حزب وابسته به او با این بیلبرد که :

رئیس جمهور مانند رجایی ، شهردار مانند باکری ، شهردار ما قالیباف
 او این دوگانگی ارزشی را اینطور پاسخ می دهد که هنوز باید شهردار قبلی در کارهایی که نکرده تخریب شود تا من رئیس جمهور شوم !!!! شاید اینگونه طرح سهمیه بندی بنزین ناکارآمد جلوه کند .
 
 
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ مرداد ۸۶ ، ۱۲:۲۵
قاسم صفایی نژاد
 
 
خیلی ممنون از خانم روحانی که منو دعوت کرد به این بازی .
بازیه جالبیه ! به نظر من مشکلات و تفکرات افراد مختلف و دغدغه های اساسی اونا رو نشون میده ، اصلا میشه از این بازی یه تز کارشناسی ارشد ساخت 
اگه من یه روزی رئیس جمهور بشم ، که خدا همچین بلایی رو برا ایران نخواد ! (فرض می گیریم که بنده پس از طی مراحل و تجربه های بسیاری به این سمت نایل آمدم) !!! 
سعی می کنم به اون برنامه هایی که به مردم گفتم و مردم به خاطر اون به من رای دادن عمل کنم ، عمل کردنم هم به قول یارو گفتنی هردنبیلی نیست . به نظر من برنامه ها اونقدر ها هم مشکل نداره ، حتما برنامه ها خوب بوده که مردم بهش رای دادن یا لااقل از بین کاندیداهای رد صلاحیت نشده بهتر بوده ! چه برنامه سازندگی و توسعه اقتصادی باشه چه توسعه سیاسی و چه اجرای عدالت یا هر چیز دیگه ای ( این مثال ها برای ملموس شدن بحث است و هیچ ارزش قانونی دیگری ندارد !!!). هر کدومشون به موقع خودشون خوبه . باید زمان سنجی درستی داشته باشیم و به این نکته توجه داشته باشیم که عدالت واخلاص و آزادی میتونه زمینه کاری ما باشه تا بتونیم در همه چیز با جهش پیشرفت کنیم .
یه حکمت در نهج البلاغه هست(437) که : « عدالت هر چیزی را در جای خود می نهد ... عدالت تدبیر عمومی مردم است ... »
تا عدالت تا حد معقول برقرار نشود هیچ تضمینی برای توسعه اقتصادی و سیاسی وجود نداره ، چرا که وجود دارند قدرتمندان و ثروتمندانی که دم از آزادی بیان می زنند ولی فقط برای کسانی که به نفع آنها حرف می زنند !!! هر کس هم مخالفت کند و انتقاد کند با رسانه ها و ابزاری که در دست دارند به چماق دار و خشونت طلب متهم می شود .
پس عدالت به همراه آزادی و اخلاص زمینه کاری می شود . اما برای هر کاری باید فرهنگ سازی مناسب اون کار انجام بشه تا اکثریت مردم یکدل و متحد به انجام اون کار رغبت پیدا کنند . شاید اینطوری بگم بهتره که به نظر من فرهنگ سازی مناسب قبل از شروع کار و در حین انجام و به خصوص پس از آن 50 درصد از کار است .
اما برنامه ها :
اول از همه اینکه یه فکری به حال روحانیونی که نمی فهمند مسئولیت یعنی چی و توو هر کاری میخان خودشون رو دخالت بدن می کردم !! بعدش هم یه فکری برا موتوری ها و سیگاری ها . البته نه به صورت فاشیتی که بخام همشون رو محاکمه کنم ، یه بازی برد-برد !!! به نظر من با آوردن نخبگانی که بدون دلیلی طرد شده اند و نخبگان فرهنگی و علمی و هنری که در خارج از کشور حضور دارند می توانیم نشاط و فعالیت رو به کشورمون برگردونیم . البته این امر هم مستلزم برنامه ریزی دقیق هست و همینجوری نمیشه یه دفعه همه رو برگردونیم ایران ! ضمنا این به معنی این نیست که نخبگانی که در ایران زندگی می کنند چیزی از آنها کم دارند !!!
سعی می کنم یه خورده فرهنگ اخلاص و همرنگی رو در مردم زیاد کنم که انقدر شاهد ... نباشیم ! شاید این کارها خیلی بیشتر از 4 سال طول بکشه اما ما که مثل خیلی ها نمیخایم کارها به اسم خودمون تموم بشه ، ما شروع می کنیم به اسم هر کی تموم شد خدا خیرش بده ! باید تحمل این حرفا هم داشته باشیم که هر اشتباهی شد توسط ما انجام شده ، هر کار خوبی هم انجام شده دولت های قبلی انجام دادن یا دولت های بعدی تکمیل کردند . آخه میدونید که ؟ فقط اونایی خوبن که قدرت و ثروت داشته باشن و رسانه ها دستشون باشه ، بقیه هر چقدر هم کار کنند ... .
یه کار دیگه که انجام نمیدم اینه که اصلا شعار اقتصادی نمیدم ، چون زمانه اثبات کرده که هر کی شعار اقتصادی داده و می خواسته به دردهای اقتصادی مردم برسه همه چی بدتر شده !!! چون با این شعار آدم فقط دشمنای خودشو زیاد می کنه و حلقه دور خودشو تنگ تر می کنه !!!
به نظر من اگه تفکیک کارها بشه خیلی از مشکلات با توجه به استعدادها و منابع حل میشه ؛ اگه اون کسی که برنامه ریزه برنامه ریزی کنه ، اونی که مجریه اجرا کنه و اونی که ناظره نظارت کنه ، دیگه انقدر کارها قاتی پاتی نمیشه !! حل کردن این مشکل به دست دانشگاهی هاست و اونا که باید توو همه جا ( با توجه به رشته شون ) دخالت کنن نه یه عده دیگه ...
یه فکری هم باید به حال این بوروکراسی کرد که دمار از روزگار همه در اورده !!
به نظرم اگه مشکل فرهنگ کار هم در مردم ما حل بشه ، خیلی می تونیم پیشرفت کنیم !!!!!!!!!!!!!!!
 
دوستای خوبم که دعوتشون می کنم احمد، جاوید، مجید، علی ،محمد.
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ تیر ۸۶ ، ۱۸:۳۴
قاسم صفایی نژاد

یکی از ویژگی‌های فرهنگی ما حفظ حرمت نان و نمک است. عباراتی چون «دستم نمک ندارد» در هنگامی که محبتمان پاداش درخوری نمی‌گیرد و «نترسید نمک ندارد» در هنگامی که غذای تعارف شده رد می‌شود، در همین رابطه به کار گرفته می‌شود.

حفظ این حرمت به تدریج و در اثر افراطی که ما در بعضی از کارهایمان پیش می‌گیریم شأن خود را از دست داده و به یک ضدفرهنگ تبدیل می‌شود.

وقتی یک نیکوکار دست کسی را می‌گیرد که شب به همراه خانواده‌اش با شکم گرسنه سر بر بالین نگذارد، از آن‌ها انتظار دارد که در حق او کار دیگری انجام دهد و جای دیگری جبران کند! قدرشناس محبت بودن بسیار زیباست و باعث تشویق نیکوکار می‌شود اما آیا این عرف درست است که نیکوکار به خاطر تشکر کردن این کار را انجام دهد ؟

امروز دیده می‌شود که حفظ این حرمت از ده‌ها بار تشکر و جبران کردن می‌گذرد و گاه به سکوت در مقابل رفتار و گفتار غیرمنطقی و حتی طرفداری غیرمنصفانه از او در یک مجادله یا معامله کشیده می‌شود!

بدین ترتیب اگر این طرفداری ناحق انجام نشود فرد متهم به «نمک خوردن و نمکدان شکستن» می‌شود! اتهامی که افراد طرفدار حق را از «نمک گیر شدن» می‌هراساند؛ چرا که می‌دانند این نان و نمک از سر مهر صادقانه تعارف نمی‌شود بلکه آنها را در قید جبرانی غیر منصفانه قرار خواهد داد! طبیعتا اینگونه حفظ مبالغه آمیز حرمت نان و نمک عده‏اى را بر آن مى‏دارد که با دادن یک شام و نهار و یا پیشکش یک هدیه و یا دادن رشوه، دهان افراد را بسته و آرا و عقاید آنها را خریده و به اهداف خویش برسند. و بسیاری از ما غافلیم که «عقیده» بالاترین بهایی است که در ازای خوردن یک وعده غذا که در خانه خود نیز یافت می‌شود، می‌توان به دیگری پرداخت!

با کمی دقت می‌توان دید که بسیارى دیگر از توصیه‌های فرهنگى ما چون مراعات دوست و همسایه، حفظ شان فامیل، احترام به بزرگ ‏تر و نگهداشتن حرمت موى سپید و ... که همه در راستای یک قدر شناسی ساده و صادقانه بوده است، به نوعى دچار همین سرنوشت شده‏اند. بدین معنی که در طول زمان، با افراطى که در راه انجام آنها در پیش گرفتیم، تغییر ماهیت داده و به زیر پا گذاشتن حق و عدالت در جامعه منجر شده اند. و چنین است که امروزه مخالفت با درخواست یک دوست، به زیر پا گذاشتن حرمت دوستى تعبیر می‌شود و سرپیچى کردن از فرمان غیر اصولى پدر یا معلم، به شکستن حرمت پدر و معلم و اعتراض به حرف ناحقى که از دهان سالمندى در آمده است به شکستن حرمت موى سفید!!! و اینها همه جامعه را بسوی خفقان و سکوت سوق می‌دهد، راه اعتراض و انتقاد را می‌بندد و در نهایت انسانها را تبدیل به انبار باروتی می‌کند که با اندک تلنگری منفجر می‌شوند. رفتار‌های خشونت بار، عدم صبر و تحمل، حساسیت بیش از حد و اندازه و. . . در جامعه ما ناشی از همین ویژگیهای فرهنگی ماست که هیچکس جز خودمان یعنی آشنایان، دوستان و فامیل به یکدیگر تحمیل نمی‌کنیم.

و نکته جالب توجه این‏جاست که اگر کسى از ما به خاطر همسایگی یا دوستی و یا به هر دلیل دیگرى به ناحق دفاع کند، کار او را نوعی مروت و مردانگى می‌دانیم، و آن را از خصوصیات خوب ملى و فرهنگى خود تلقى کرده و به آن می‌بالیم، اما وقتی همین کارها براى اثبات دوستى به دیگرى و در تضاد با منافع ما قرار گرفت، آنرا پستى و نامردى نام می‌دهیم.

بسیار افرادی که در ادارات و سازمان‏هاى دولتى و غیردولتى اشتغال دارند اگر بتوانند دست آشنایان و دوستان نزدیک خود را به کاری بند می‌کنند و به خاطر این عمل بر خود مى‏‌بالند، کاری که در بسیاری از موارد با زیر پا گذاشتن حق ناآشنایی صورت می‌گیرد. اما اگر همین عمل توسط افراد رده‌‏هاى بسیار بالاتر صورت گیرد، فریادشان به هوا مى‌‏رود که مملکت دارد نابود مى‏‌شود! غافل از این‏که این یک خصوصیت ملى است و مسئولین نیز در راستاى حفظ حرمت نان و نمک و حق دوستى و فامیلى دست به انجام این کارها مى‌زنند!

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۹ تیر ۸۶ ، ۰۰:۲۷
قاسم صفایی نژاد
 
اگر بخواهیم در مورد چالش‌های منابع انسانی در ایران سخن بگوییم، حرف‌های زیادی برای گفتن وجود دارد اما به طور خلاصه و تیتروار سعی می‌کنم چند نمونه از مشکلات را بازگو کنم (ارائه راه حل در این مقاله نمی‌گنجد.)
همان‌طور که می‌دانیم منابع انسانی و مدیریت منابع انسانی شامل موارد زیادی از قبیل برنامه‌ریزی نیروی انسانی، استخدام، معارفه، آموزش، بازخور، مدیریت عملکرد و... است.
در بحث برنامه‌ریزی نیروی انسانی به این نکته‌ها توجه می‌کنیم که نیاز سازمان به نیروی انسانی چگونه است؟ یعنی در واقع نیاز به استخدام داریم یا ریزش نیرو؟ و هم چنین نیاز شغل‌های مورد نظر چیست؟ شاید بتوان از طریق ترفیع یا تنزیل «شغل بدون نیرو» که از طریق اخراج، ترک خدمت و یا ترفیع و تنزیل خالی مانده را پر کرد. با این کار در واقع می‌توانیم از تحمیل هزینه‌ی معارفه تا حدودی بکاهیم. اما در کشور عزیزمان ایران تقریبا اکثر سازمان‌ها (به خصوص دولتی) نیازسنجی درستی ندارند. مثلا در بعضی مواقع به خاطر راه افتادن یک موج از نظریه‌ای از مدیریت در داخل کشور همه‌ی مدیران سعی می‌کنند این نظریه را در سازمان خود اعمال کنند؛ و در واقع بدین ترتیب استخدام یا ریزش نیروی بی‌حساب و کتاب داشته باشند، زیرا اصلا به این نکته توجه نمی‌کنند که شاید این نظریه مدیریتی در این برهه از زمان به درد این سازمان نخورد! حتی در بعضی موارد این تصمیمات غلط منجر به ورشکستگی می‌شود که اگر یارانه‌ها و حمایت‌های دولتی نبود قطعا چنین می‌شد!!
در بحث استخدام آنقدر مشکلات زیاد است که حتی مردم طبقات پایین جامعه (از لحاظ دانشی) به این موضوع پی می‌برند!
مصاحبه‌هایی که سوالات از پیش تعیین شده‌ی غیرمرتبط با شغل را می‌پرسد، نمونه ای از کارهای غلط در استخدام نیرو است. به طور مثال سوال‌هایی که در مورد احکام از یک مهندس مکانیک می‌شود اصلا معیار سنجش مناسبی برای توانایی وی نیست؛ یا وقتی می‌خواهیم در مورد فرد تحقیق کنیم از شرکت در نماز جماعت یا نماز جمعه می‌پرسیم! این کارها زمانی خوب است که می‌خواهیم به فرد پستی بسپاریم که به منابع پولی سازمان دسترسی داشته باشد. در اینجا سنجش دینداری شخص مهم است اگر چه کافی نیست و البته باز هم ملاک دینداری شرکت در نماز جماعت نیست!!! و بالاخره مهم‌ترین مشکل در استخدام این است که فامیل‌سالاری و حزب‌سالاری جلوی شایسته‌سالاری را گرفته است.
در بحث معارفه می‌توانیم به بسنده کردن شرکت‌ها به پخش یک کتابچه اشاره کرد یا یک نیمروز بازدید از ساختمان‌های سازمان!!!! آیا کارکنان نباید از قانون‌های نوشته و نانوشته سازمان با خبر شوند؟ همه اینها سوالاتی است که جای تامل فراوان دارد.
در مورد بحث آموزش نیز مشکلات فراوانی وجود دارد. کسانی به کلاس‌های آموزشی فرستاده می‌شوند که اکثرا علاقه‌ای به موضوع مورد بحث ندارند و به خاطر فرار یک روزه از کار به این کلاس‌ها می‌روند! می‌توان به راحتی به این موضوع پی برد. به طور مثال از طریق دیدن خوابیدن بعضی از افراد در کنفرانس‌ها و کلاس‌های آموزشی و هم چنین از اینکه این کلاس‌های آموزشی هیچ تاثیری بر روی شغل و فرد در این موضوع خاص نگذاشته است. این جمله را به خاطر بسپاریم که همیشه یادگیری وقتی انجام می‌گیرد که آموزش در جهت علایق باشد.
اما به بازخور می‌رسیم. یک مثال ساده از دانشگاه‌ها بزنیم. ارزشیابی‌ای که آخر هر ترم از استادان صورت می‌گیرد را به یاد آورید. سوالاتی که برای همه استادان در همه رشته‌ها یکسان طراحی شده است! در صورتی که در یک نظام ارزشیابی درست باید برای هر شغل خاصی یک سری سوال خاص طراحی شود و هم چنین اینکه همین ارزیابی‌های ناقص به احتمال قریب به یقین دیر به دست اساتید می‌رسد و وقتی یک مدت کوتاه از آن ارزیابی می‌گذرد دیگر نمی‌تواند ارزشیابی مطمئنی باشد. هر چند که یکی دیگر از مشکلات این نوع ارزیابی این است که دانشجویان به همان چند هفته‌ی آخر ترم نمره می‌دهند.
در پایان امیدوارم روزی برسد که فکر این جوانان که این نوع مشکلات را از نزدیک دیده‌اند حلال مشکلات شود و ایران عزیز را بر بام جهان ببینیم.


 
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۳ خرداد ۸۶ ، ۱۱:۳۳
قاسم صفایی نژاد
 
سلام من به مدینه به آستان رفیعش                 به مسجد نبوی ، به لاله های بقیعش
سلام من به علی و به حلم و صبر عجیبش         سلام من به بقیع و چهار قبر غریبش
نشسته باز دلم پشت درب بسته آنجا                گرفته باز دلم بهر قبر مخفی زهرا
تو ای مسافر شهر مدینه در دل شب ها               نبود هر چه که گشتم نشان ز مرقد زهرا
سلام من به تو ای بانویی که مرد نبردی              ز غیر هر چه که دیدی به یار شکوه نکردی
سلام من به بازو و کبودی رویت                        به سرخ فامی اشک تو و سپیدی مویت
به ایام فاطمیه اول رسیدیم . چقدر زود گذشت که بزرگان می گفتند قدر بدانید شاید سال دیگه نتونید فاطمیه رو درک کنید .
درک کردن فاطمیه ؛
چقدر جالب !!! چه کسانی فاطمیه را درک می کنند ؟ درک کردن فاطمیه بستگی به چه چیزهایی دارد ؟ آیا درک کردن فاطمیه فقط به لباس مشکی پوشیدن و روضه گرفتن و سینه زدن است ، بی آنکه به فرهنگ فاطمیه نزدیک شویم ؟
عده ی کمی در فاطمیه و به خصوص فاطمیه اول به عزا می نشینند اما همان عده ی کم هم به این موضوع توجه نمی کنند که فاطمیه چه درس هایی برای ما دارد !
چه می شود که خانمی که جهان به خاطر او خلق شده است این گونه خود را فدای ولایت و مهم تر از آن فدای حق می کند ؟؟
به خودمان فکر کنیم ، در کجای فرهنگ فاطمیه ایستاده ایم ؟ چگونه خود را شیعه کسانی می دانیم که فقط در حرف می توانیم بگوییم به اعمال آنها عشق می ورزیم ولی در عمل خود را به آنها نزدیک نمی کنیم ؟؟!!!
چقدر حقیرند کسانی که به اسم مصلحت همه ی کم کاری های خود را توجیه می کنند و از ترس اینکه مردمان کوچک این زمانه از دور آنها پراکنده شوند حاضرند حق را پنهان کنند اما غافل از آنکه حق هیچگاه پنهان نمی ماند و این انسان های حقیر روزی در انبوه برگ های درخت زیبا و تنومند حق و عدالت گم می شوند .
چقدر ساده لوحند کسانی که به دنبال خشنودی همگان هستند و خشنودی خالق خود را فراموش کرده اند. خشنود بودن مردم از انسان چیز بدی نیست ، یکی از دعاهای پیامبر اسلام هم این بود که : « خدایا مرا در میان مردم خوشنام قرار بده » ، اما چه نکاتی که در این زمینه نگاشته نشده است و چقدر کار انسان سخت شده است ! کتاب های بسیاری که در این زمینه نوشته شده است در یک حکمت نهج البلاغه خلاصه شده است و بسیار آسان هدف و وسیله ما را مشخص می کند :
 
« رابطه خود را با خدا اصلاح کن ، آنوقت خداوند رابطه ی تو با همه را اصلاح خواهد کرد 
 
 
 
 
 

 
 
۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ خرداد ۸۶ ، ۱۸:۴۹
قاسم صفایی نژاد
یه چند وقت بود به نحوه ی رابطه مردم به خصوص توو دانشگاه اصفهان فکر می کردم . یه رفتار مردم برام جالب بود و البته مایه ی تعجب . آخرش یاد یه شعر افتادم که جواب این فکرهای من بود ؛ امیدوارم دیگه با خوندن این شعر بفهمید که منظور من چی بوده :
دلی که گریه کنان اختیار می بازد           نرسیده به بساط قمار می بازد
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۸ خرداد ۸۶ ، ۱۷:۲۹
قاسم صفایی نژاد

تصمیم گرفتم که یه قسمت معرفی کتاب هم به بخش‌های وبلاگ اضافه کنم. از دوستان عزیز خواهش می‌کنم که اگه در زمینه فرهنگی و به خصوص فرهنگ ایران کتاب قشنگی مطالعه کردند به من خبر بدن که من بتونم معرفی‌اش کنم. شاید اینطوری یه کم سعی کرده باشم نظرات دوستان خوبم رو در وبلاگم دخیل کنم (البته تا جایی که بتونم)
کتابی که به تازگی مطالعه کردم در مورد نفوذ فراماسونری در مدیریت نهادهای فرهنگی ایرانه. نویسنده این کتاب اقای محمد حسین طباطبایی و از انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی است . البته در ابتدای این کتاب تاریخچه فراماسونرها و نفوذ اونها در کشورهای خاورمیانه هم توضیح داده شده اما واقعا بخش نفوذ انها در ایران خوندنیه. بهتون پیشنهاد می‌کنم این کتاب رو بخونید تا یه کم بفهمیم که اونا چطور روی آموزش پرورش و دانشگاه‌های ما، به خصوص دانشگاه تهران و شیراز تاثیرگذار بودند و ...

 

 

 

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۶ ارديبهشت ۸۶ ، ۲۱:۰۶
قاسم صفایی نژاد

چهارشنبه وقتی میومدم تهران، اتوبوس موقع نماز ظهر یه استراحتگاه نگه داشت. وقتی برای نماز ظهر رفتم نماز خونه‌ی مجتمع مهتاب، یه روحانی نظر منو جلب کرد. نمی‌دونم این روحانی کی بود و از کجا بود اما وقتی جا مهری این نمازخونه رو دید، براش جالب بود و رفت جلوتر تا شماره شرکت سازنده رو بنویسه و شاید برای مسجدی که خودش امام جماعت اونجا بوده سفارش بده. یه جورایی حس کردم که میخواد خیلی متفاوت از بقیه باشه و یه جورایی از این کارش برداشت کردم که … نمی‌دونم شاید من اشتباه می‌کردم اما منو به این فکر فرو برد که : میگن روحانیون لباس پیامبر رو می‌پوشن و این لباس خیلی مقدسه. اما هیچ کس فکر نمی‌کنه که چرا پیامبر این لباس رو می‌پوشید!!!
در اکثر روایات اسلامی اومده که اگه کسی میومد توو مدینه پیامبر رو در نگاه اول نمی‌تونست تشخیص بده از بین جمعیت! پس یا پیامبر همچین لباسی نمی‌پوشیده یا اینکه پیامبر این لباس رو می‌پوشیده که شبیه بقیه مردم زمان خودش بشه!!!! هر چی فکر کردم که دلیل اینکه الان روحانیون ما این لباس‌ها رو می‌پوشن چیه، به جوابی نرسیدم ! شاید میخوان بگن ما با بقیه فرق داریم، شاید هم می‌خوان آغوش باز خودشون رو نسبت به سوالات شرعی مردم به مردم نشون بدند!!!
اما هیچ وقت انسان‌های عدالتخواه از تبعیض خوششون نمیومد و … نمی‌دونم اما یاد اون داستان افتادم که بهلول غذاهایی که بهش میدادن رو میداد به لباساش بخورن. امیدوارم توجه به نکات کوچک باعث بشه که کارهای بزرگی انجام دهیم …
——————————————————————————————————
پی نوشت ( ۸۷/۱۱/۱۷):
امسال که رفته بودم حج، تازه پی بردم که چقدر لباس متفاوت پوشیدن در امور دینی هم خوبه. جایی که در به در دنبال کسی می‌گشتیم که بتونه به شبهاتمون پاسخ بده.
ضمنا یکی از دوستان هم جوابی مطرح کردند در مقابل این سوال من:
گفتند که پوشش پیامبر به همین شکل بوده، ممکنه جنس لباس یا طرحش عوض شده باشه ولی پوشش به این صورت بوده. نکته دوم اینکه تا چند دهه پیش این لباس هم متفاوت با لباس مردم عادی نبوده، اما وقتی که تهاجم فرهنگی غرب (فکر کنم گفت در زمان قاجاریه) شروع شد و مردم لباس‌هاشون رو تغییر دادند، روحانیون لباس‌هایی که داشتند رو عوض نکردند تا به نوعی این مطلب رو رسونده باشند که تهاجم فرهنگی غرب روی اونها تاثیر نداره.

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۳ ارديبهشت ۸۶ ، ۱۹:۴۷
قاسم صفایی نژاد
 
از خرابه می گذشتم منزلم آمد به یاد           دست و پا گم کرده ای دیدم دلم آمد به یاد

خیلی جالبه ، وقتی به این حدیث امام علی (ع) فکر کردم که هر جا کوهی از ثروت انباشه شده باشد گودالی از فقر کنده شده است ؛ فکر کردم این فقط برا پول و سکه نیست . میتونه خیلی جاهای دیگه هم استفاده بشه ! مثلا توو همین شهر اصفهان ( این قسمت رو خود سانسوری کردم ) یه آدم هایی پیدا میشن که مثل یه کوهی از اخلاق حسنه هستند و یه سری آدم که کاش لااقل مثل اون سنگی بودند که :

تکلیف بشر خدمت خلق است ورنه              سنگ سر ره هم به کسی کار ندارد

نمی دونم ، بعضی موقع ها فکر می کنم که همون جور که وقتی راجع به پول حرف میزنیم فقیر بودن بقیه رو میتونیم به رفتار ثروتمندان ربط بدیم اینجا هم میشه فقر اخلاقی رو به ثروتمندان اخلاقی ربط داد ، چون اونا کم تلاش می کنن برا دستگیری از بقیه افراد . یا اگر تلاش می کنن بلد نیستن چگونه تلاش موثر داشته باشن !!!!!!!!!!!!!!!

توجیه های بسیاری میارن مثل اینکه من فعلا بهشون کمک نمی کنم که خودم رو ارتقا بدم و بعد یه دفعه دست همه رو بگیرم یا اینکه تقصیر خودشونه که اینطوری هستن ! یا اینکه درست بشو نیستن ! اما مگر قلب ما برای بشریت نمی تپد ؟ یا اصلا مگر برای ایران نمی تپد ؟

پس بیایید یک جهاد فرهنگی رو شروع کنیم ، از همین فردا دست بقیه رو بگیرید ، منم سعی می کنم خودمو از چاه بکشم بیرون به شرط اینکه دست منم بگیرید !

راستی امروز یکی از اساتید این جهاد فرهنگی رو شروع کرد و سه پند داد : 1- علم بیاموزید . 2- علم خود را به دیگران هم یاد بدهید . 3 – به آن عمل کنید .

 

پس بسم الله ...
۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ ارديبهشت ۸۶ ، ۲۲:۲۰
قاسم صفایی نژاد