کسی که عقل ندارد، ادب ندارد؛ کسی که همت ندارد، مروت ندارد و کسی که دین ندارد، حیا ندارد. خردمندی موجب معاشرت نیکو با مردم است و به وسیله عقل سعادت هر دو عالم بدست می‌آید.
امام حسن مجتبی علیه السلام
پژوهشگر را دنبال کنید پژوهشگر را دنبال کنید

بایگانی

طبقه بندی موضوعی

آخرین نظرات

۵ مطلب در مهر ۱۳۸۶ ثبت شده است

 
People who are not enjoying their lives in the present have lust for life in the future . Lust for life is always in the future . It is a postponement . They are saying : We cannot enjoy today , so we will enjoy tomarrow
 
 
 
راستش وقتی این متن رو از اوشو میخوندم،‌ یاد داستان ماهیگیر مکزیکی افتادم،‌ شنیدید؟
 
میگن یه تاجر آمریکایی یه ماهیگیر مکزیکی رو در حال ماهیگیری می بینه! ماهیگیر بعد از حدود یک ساعت 5-6 تا ماهی میگیره و به سمت خونه حرکت میکنه!
 
تاجر آمریکایی بهش میگه چیکار میکنی؟ همین قدر ماهی؟‌ زندگی ات چه جوری میگذره؟
ماهیگیر مکزیکی میگه آره، همین رو الان می برم توو کلبه ام کنار همین رودخونه، برای من و خانواده ام کافیه،‌ بعد از شام هم با دوستام میرم بیرون و میگیم و می خندیم!
 
تاجر آمریکایی بهش میگه،‌ به جای یه ساعت روزی چند ساعت کار کن،‌ اونوقت میتونی بیشتر ماهی بگیری،‌ ماهی هایی که نیاز نداری رو میتونی بفروشی،‌ بعدش یه قایق دیگه بخری،‌ کم کم دیگه کارگر هم استخدام میکنی، بعدش میتونی یه کارخونه کنسرو ماهی بزنی،‌ بعدش میتونی بری توو یه جای دنج یه کلبه لب رودخونه بخری و یه قایق بگیری و تفریحی ماهی بگیری، شام رو کنار خانواده ات باشی و بعدش با دوستات خوشگذرونی کنی!
 
ماهیگیر میگه چقدر طول میکشه؟
 
تاجر میگه حدودا 20 سال!
 
ماهیگیر مکزیکی میگه: این همه کار بکنم برای اینکه به جایی برسم که الان هستم؟؟؟؟؟
 
 
 

 
 
 
 
 
 
۷ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ مهر ۸۶ ، ۱۵:۳۶
قاسم صفایی نژاد

ای کاش همه سال تو بودی به بر ِ من             دلسوخته در حسرت دیدار تو باشم

آهسته برو تا دلم از غصه نمیرد                      این آرزوی عبد گنهکار تو باشد

یک لیله قَدرت به همه عمر بیارزد                    این جلوه ای از رحمت بسیار تو باشد

ای کاش مرا زار و گنهکار نبینی                      این خسته الهی که ز انصار تو باشد

اللهم رب شهر رمضان تموم شد الذی انزلت فیه القرآن شب اول ماه رمضون بود تموم شد ؟ آخه من به اندازه شب اول بیچاره ام !  وافترضت علی عبادک فیه الصیام آخه هیچ کاری نکردم ، مثل مرکب عصاری فقط دور خودم گشتم ، وقتی چشمام رو باز کردن دیدم سر جام هستم و خستگی به تنم موند ! صلی علی محمد و آل محمد به خاطر همین یه ذره تشنگی و گرسنگی که کشیدیم بهمون چه چیزایی که ندادن ، آخه خدایا تو بنای کارهات رو به تفضل گذاشتی ، از من گروکشی نکردی ، نگفتی اگه نماز بخونی فلان نعمت رو بهت میدم ،‌ هر کاری بکنیم تو انقدر تفضل داری که همه جور نعمتی به همه بدی.خدایا شکرت تونستیم یه واجب انجام بدیم . یه واجب دیگه هم به ما توفیق بده  وارزقنی حج بیتک الحرام هر وقت صحبت از حج میشه یاد علی بن مهزیار میفتم ، خیلی دوس دارم برم خوزستان و قبرشو زیارت کنم و بهش بگم تو آقا رو دیدی لااقل برام تعریف کن ، میگن بعد از 20 سال رفتن مکه ، توو کوچه یکی بهش میگه امسال هم میری مکه ؟ میگه دیگه نمیرم ، خسته شدم ، چقدر برم و نبینمش ! همون شخص بهش میگه برو ، حتما امسال می بینیش ! وقتی میره مکه آقا میفرسته دنبالش که بیا من میخام ببینمت . آقا جان کی میشه دنبال ما بفرستی ؟فی عامی هذا و فی کل عام بابا مکه یه بار بری بسه ! چرا فی کل عام ؟ فی کل عام برا امثال من نیست ! من اگه یه بار برم و آدم نشم یعنی دیگه آدم نمیشم ! به قول بزرگی می گفت منت این سعودی های کثیف رو نکشید ، اگه خدا بخاد میفرستن دنبالت واغفرلی تلک الذنوب العظام آقا انقدر ناز داره مگه میشه دیدش ؟ ناز کم کن نازدار فاطمه . ما که داریم اعتراف میکنیم گناهکاریم فانه لا یغفرها غیرک به جز تو مگه کس دیگه ای هم میتونه ببخشه ؟ یا رحمان یا علام

تا که من آیم به خود دیدم که فرصت رفته است         تا که از غفلت در آیم ماه رحمت رفته است

بار دیگر من شدم جامانده از این کاروان                   آبرویم بار دیگر زین مصیبت رفته است

تازه من پیدا نمودم راه خود را ای خدا                       بر ابوحمزه قسم عمرم به غفلت رفته است

گر نبخشایی مرا ای مهربان پرده پوش                     حتم دارم آبرویم تا قیامت رفته است

گفته بودم میزبانم را ببینم یک سحر                         تا که چشمم باز شد گفتند فرصت رفته است

۳ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۹ مهر ۸۶ ، ۱۵:۳۲
قاسم صفایی نژاد
 
شب شد و باز بر دل سنگم                    قطره قطره زلال می ریزد
دسترنجم گناه بود و گناه                        اشکِ امشب حلال می ریزد
آسمان کج مکن دعایم را                        راستی کن که راستان رستند
کوزه ات را تو بر سرم مشکن                   این همه خلق توبه بشکستند
عاشقی قصه ای است دیرینه                  روسیاهی ولی عجب دردیست
مرگ تدریجی است رو سیهی                 زندگی در گناه نامردیست
مرد آلوده چون کند گریه                          بارگاه اله می لرزد
بارالها ببین که آمده ام                           شانه ام از گناه می لرزد
کدخدا کو که بیند از نزدیک                       هر چه من کاشتم گنه رویید
مومنین خدا طلا بردند                            گندم زرد من سیه رویید
من زمین خوردم مرا نزنید                       کس نیاید به جنگ افتاده
یک نفر آید و مرا بخرد                              نیست آیا به شهر آزاده؟
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۸۶ ، ۰۵:۳۸
قاسم صفایی نژاد
آنکه یک عمر زمین خورده منم                پایبند گنه خویشتنم

پُر ِ لغو است کلام و سخنم                    شده فرسوده ز عصیان بدنم

                            ان الانسان لفی خسر منم

من که در چاه هوس افتادم                   عمر و فرصت همه از کف دادم

غیر تو کس نکند امدادم                        رحم کن بر من و بر ضعف تنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

من که از عمر گذشته خجلم                  از عقب ماندگی خود کسلم

از هوس ها شده آلوده دلم                   هان بر درگه تو داد زنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

تا به کی فرصت ماندن دارم                   دِین مردم چو به گردن دارم

ترس از لحظه ی مردن دارم                   این عیان است ز قبر و کفنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

من که خسران زده در دنیایم                 غرق حسرت به صف عقبایم

گر نیاید به مدد مولایم                          می شود در دل دوزخ وطنم

                          ان الانسان لفی خسر منم 

۶ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ مهر ۸۶ ، ۱۷:۳۴
قاسم صفایی نژاد

سلام بر تو ای کریم

دیدم کریمی‌ات بر غریبی‌ات افضل است. یه سال منتظر بودم که دوباره شب تولدت بیاد. چه شب مهتابی و قشنگی! چقدر ستاره در آسمان غریب هست.

این همه تنها آمده‌اند در کنار غریب تا تنها نمانند!!

چه اتفاقاتی توو این یه سال افتاد؛

مردن برای حضرت ارباب واجب است            عشاق جز به روضه‌ی او جان نمی‌دهند

ارباب من ز نوکر خود دل بریده‌ای؟               خوبان مگر که دل به گدایان نمی‌دهند؟
من ِ بی‌معرفت به خیالم که تو از من دل بریدی، مگه میشه؟

از تو بعید نیست رفیق گدا شوی                   مرد کریم میل به مستضعفان کند

کلی غصه خوردم تا اینکه یه اتفاق باعث شد بفهمم، ای دل غافل! من از تو دل بریده بودم و هر چی صدام می‌کردی نمی‌شنیدم، انقدر به خودم مطمئن بودم که اهل دنیا نیستم که توو دنیا غرق شدم!

یادته وقتی از اون عاشقت خواستم منو نصیحت کنه چی گفت؟ ‌قلبت حرم خداست، به کسی اجاره‌اش نده!!

همیشه فکر می‌کردم هیچی توو دنیا نیست که نتونم ازش دل بکنم؛ اما دیشب با خودم گفتم،‌ کجای کاری بیچاره؟ تو همش به این فکر می‌کردی که اگه جون خودت رو بخان بگیرن مشکل نداری، اما تا حالا به این فکر کردی که زنده باشی و یه چیز ازت بگیرن؟؟!! دیدم نه، من مرد عمل نیستم مگه اینکه خودت کمکم کنی!

هر وقت اومدم مثل بچه‌ها ازت میخاستم حتی اگه به صلاحم نیست حاجتمو بهم بدی، بدون هیچ منتی دست عطایت شامل حالم می‌شد، اما بعد از چند وقت می‌فهمیدم که چه چیز خنده‌داری خواسته بودم!! شاید اینطوری ازت یاد گرفتم که بیشتر به آرزوهام فکر کنم و حساب شده‌تر تصمیم بگیرم!

ما بی‌سلیقه‌ایم تو حاجات ما بخواه                 ورنه گدا مطالبه‌ی آب و نان کند

یه زمانی امسال به این فکر کردم که شاید بهتر باشه بقیه ندونن من عاشق کی هستم، شاید توو این هیاهوها ترس از تمسخر باعث شده بود که نخام همه جا جار بزنم چه ارباب خوبی دارم، اما:

ای که ز عشقت زنده منم، گفتی از عشقت دم نزنم، من نتوانم نتوانم نتوانم

توو این یه سال با یه آدمایی آشنا شدم که یه سری موقعیت‌های جدید برای شناخت مردم برام ایجاد شد، دو تا نتیجه گرفتم که با دو بیت جوابشو دادی:

ز غم دیوانه‌ام کردی، ز می مستانه‌ام کردی         چنان مستم که بر جامم شده لب‌تشنه عاقل‌ها

به هر که پر کشد سویت دهی منزل سر کویت     وگرنه در غریبستان فراوان است منزل‌ها

نمی دونم شاید اینم باید اضافه کنم که:

ایها الناس در خانه‌ی مردم نروید                       من دمی رفته‌ام و درد مدامی دارم

الان که فکر میکنم می‌بینم چه سالی بود،‌ هر چی بود به قول یکی از دوستان یک سال گذشت و به آن زیباترین لحظه (مرگ) نزدیکتر شدیم!

حرف آخرم دو تا شعره که امیدوارم بتونم اثباتش کنم :
من قهر کرده‌ام از همه تا دوستت شوم                 من منت نگاه تو، صد بار می‌کشم

ای با وفا نگاه تو آرامش من است                         زین رو بُوَد که دست ز انظار می‌کشم

 

یاغی نیَم ترحمی ای پادشاه حُسن                      گردن کشیده‌ام که تماشا کنم تو را

سنگینی غمت به تغافل مرا فکند                          لعنت به من اگر ز سرم وا کنم تو را

 

 
 
۴ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۴ مهر ۸۶ ، ۱۲:۲۳
قاسم صفایی نژاد