کسی که عقل ندارد، ادب ندارد؛ کسی که همت ندارد، مروت ندارد و کسی که دین ندارد، حیا ندارد. خردمندی موجب معاشرت نیکو با مردم است و به وسیله عقل سعادت هر دو عالم بدست می‌آید.
امام حسن مجتبی علیه السلام
پژوهشگر را دنبال کنید

بایگانی

طبقه بندی موضوعی

آخرین نظرات

۳ مطلب در فروردين ۱۳۸۷ ثبت شده است

دست شسته ز ایل و طائفه‌اش             مردی از قوم معصیت‌کاران

یا بسوزش به آتش کرمت                     یا بشویش به نم نم باران

بنده‌ای رفت تا گناه کند                       یاد غفار کرد و رد شد و رفت

ظاهرا رد شد و قبول افتاد                    هر که این توبه را بلد شد و رفت

حال ما را خودت بیا و بپرس                  حال که روزگار لج کرده

چهار فصلم همیشه پاییز است             به گمانم بهار لج کرده

بی‌دلان را چه باک از محشر                 چون دلی نیست تا ز جا برود

فرض کن دل رمید و رفت از جایی           جز به سوی خودت کجا برود

شب شد و در محیط تاریکی                 طفل اشکم دوباره راه افتاد

بار من غیر آستانه‌ی تو                        به تو سوگند اشتباه افتاد

بر درت امدم بخیل بخیل                      ای خدا ای کریم بنده نواز

چیزی از من مخواه کامده‌ام                 ندهم چیزی، بگیرم باز

پشت من خالی است و می‌ترسم        که نسیمی مرا زمین بزند

باز هم از نسیم ترسی نیست              وای اگر که خدا زمین بزند

نرسی گر به داد این مسکین               ترسم از ترس آبرو برود

برنگردد به جای اول خویش                   آب جاری اگر به جو برود

روزگار! ای قدیم عاشق کش                عاشقان را بگو چرا کشتی

گاه لیلی، گاه مجنون را                      در دو مقتل جدا جدا کشتی

بر نیامد ز دست کوته من                     که بیفتم به پای دلبر خود

جای دارد ز فرط رو سیهی                   خاک ریزم هماره بر سر خود

عاشقی چیست عاقلان دانند               عقل هم عاشق خدای من است

آن چنانم بخیل در عشقش                  گوییا او فقط خدای من است

 

۱۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۰ فروردين ۸۷ ، ۱۰:۵۳
قاسم صفایی نژاد

هر چند که این کتاب برای رهبران نوشته شده ولی به نظر من به درد همه می‌خوره. بالاخره هر کس در زندگی خودش و برای رهبری زندگی خودش به یه سری نکات نیاز داره که باید اونا رو یاد بگیره.
این کتاب شامل 21 فصل میشه که دکتر کیاوند خیلی زیبا و روان اون رو ترجمه کرده و از بابت نگارش کتاب مشکل خاصی وجود نداره.
هر فصل کتاب شامل داستانی راجع به اون فصل، دانستنی‌ها و راه‌های عملی برای رسیدن به این صفت و هم‌چنین مثالی در مورد این صفت می‌شود.
جان ماکسول، نویسنده‌ی کتاب، بر این عقیده است که این کتاب باید راهبردانه و روشمندانه خوانده شود؛ یعنی بر هر فصل مدت خاصی درنگ کنید و آن را در زندگی خود پیاده کنید و سپس به سراغ فصل بعدی بروید یا به عبارت بهتر با این کتاب زندگی کنید.
صفت‌هایی که در مورد آن‌ها در این کتاب توضیح داده شده:
شخصیت، جاذبه، تعهد، ارتباط، لیاقت، شجاعت، قدرت تشخیص، تمرکز، بزرگواری، ابتکار، گوش دادن، شور و شوق، نگرش مثبت، مشکل‌گشایی، روابط، مسئولیت، امنیت خاطر، تسلط بر نفس، خدمتگزاری، بیاموزید، آینده‌بینی و قوه تشخیص.
چند نکته جالب از این کتاب رو براتون می‌نویسم که بیشتر راغب به خوندن این کتاب جالب و زیبا بشید:
*هیچ‌گاه به خاطر صلح و آرامش، تجربه یا باورهای خود را زیر پا نگذارید.
* کسانی که به قله‌های کامیابی پا می‌گذارند، اما شالوده شخصیتی لازم برای حفظ آن را ندارند، زیر فشار روحی به سوی فاجعه گام برمی‌دارند. و در یک یا چند چاله از چهار چاله می‌افتند: چاله کبر و خودپسندی، چاله دردناک احساس تنهایی، چاله ویرانگر ماجراجویی یا چاله هرزگی جنسی. شخصیت ضعیف در هر یک از این چاله‌ها که بیفتد بهایی سنگین می‌پردازد.
* جامعه‌ای که مهارت در لوله‌کشی را تحقیر می‌کند، زیرا کاری پیش پا افتاده است و هر سخن مهمل فلسفی را بی‌می‌تابد، چون فلسفه مقام بالایی دارد، نه لوله‌کش خوبی خواهد داشت و نه فیلسوفی به درد بخور. نه در لوله‌هایش آب بند می‌شود و نه در نظریه‌هایش.
* وقتی در چاله افتادید از کندن آن دست بردارید.
* کسی گفته است که پول برنده‌ای ندارد. اگر همه‌اش دنبال در آوردن پول باشید پول‌پرستید. اگر دنبال آن بروید اما به دست نیاورید بازنده‌اید. اگر پولی فراوان به دست آورید و نگه دارید، بیچاره‌اید. اگر در بیاورید و خرج کنید ولخرجید. اگر اصلا به فکر پول نباشید، بی‌خیالید. اگر پول هنگفتی در اورید و بعد از مرگ به جای بگذارید، احمقید. تنها راه برنده شدن با پول این است که در بند آن نباشید و یا با بزرگواری و گشاده‌دستی با پول خود کارهای باارزش انجام دهید.
* طعم بسیاری از شکست‌های زندگی را کسانی چشیده‌اند که در دو قدمی کامیابی از تلاش خود دست کشیده‌اند. (ادیسون)

 


* متن خلاصه این کتاب را می‌توانید از اینجا دریافت نمایید.

 

۱۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ فروردين ۸۷ ، ۱۵:۲۵
قاسم صفایی نژاد
صلح کردم با خدای خویشتن                     صلح قبل از مرگ با رنگ کفن

ای ملائک در به رویم وا کنید                      بهتر از این با دل من تا کنید

من دلم را روی دست آورده ام                    لشگرم را از شکست آورده ام

گریه ی توبه امانم را بُرید                           تیغ نام تو زبانم را برید

این منم آن رو سیاه سال قبل                    در خجالت از گناه سال قبل

این منم در زلف شب افکنده دست              این منم بیچاره ای چاره پرست

چاره ی بیچارگان دستم بگیر                      دست من امروز هستم را بگیر

ای شب تاریک نورم را بده                         زان لب شیرین شورم را بده

من بساطم را کنون انداختم                       خود نگو اینک تو را نشناختم

من همان عبد گنهکار توام                         سایه خواه ظل دیوار توام

میوه ی ما لک شده ما را بخر                     از برای خود دل ما را ببر

خود مبین بر حال و روز زار ما                      روزگاری داشت رونق کار ما

ما به سرسبزی ارادت داشتیم                    از طفولیت سیادت داشتیم

سجده می بردیم بر درگاه تو                      اشک می چیدیم در فصل درو

جانماز ما به روی آب بود                            جای اتراق همه محراب بود

شب به شب حالی به حالی می شدیم      کشته مولی الموالی می شدیم

بی خبر بودیم از درد فَلک                          زخم میدادیم بر دست نمک

ذکر می خوردیم جای نان شب                   غصه می خوردیم اما بی تعب

مطرب خود می شدیم و تار خود                 گاه حمّال خود و گه بار خود

حالیا مانده است از ما پرده ای                   آری ای حمال تن بد کرده ای

جانماز ما نمیدانم چه شد                         آن سیادت ها نمی دانم چه شد

سبزی ما را از این سفره که بُرد ؟               سبزی ما را مگر ابلیس خورد

سالیان بگذشت و امد نو به نو                   ای دریغ از حاصل فصل درو

زخم ما تن داد بر درمان غیر                      خیر شر شد ، شر ما هم گشت خیر

حال ما تسلیم فرمان می شویم                آنچه گویی آن بشو آن می شویم

راه امید را به چشم ما مبند                      خشک شد گر چشم ما بر ما مخند

ما ضرر کردیم طی سال را                        حُسن خود دیدیم ، سوءحال را

ای خدا حال مناجاتی بده                         مثل حلوا اشک خیراتی بده

با من از راه غضب داخل نشو                    راست گفتم بر جفا مایل نشو

جان هر چه مَرد ، ما را رو نکن                   آبروی مانده را جارو مکن

 

 
۹ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۷ فروردين ۸۷ ، ۱۱:۴۹
قاسم صفایی نژاد