کسی که عقل ندارد، ادب ندارد؛ کسی که همت ندارد، مروت ندارد و کسی که دین ندارد، حیا ندارد. خردمندی موجب معاشرت نیکو با مردم است و به وسیله عقل سعادت هر دو عالم بدست می‌آید.
امام حسن مجتبی علیه السلام
پژوهشگر را دنبال کنید پژوهشگر را دنبال کنید

بایگانی

طبقه بندی موضوعی

آخرین نظرات

۴ مطلب در بهمن ۱۳۸۸ ثبت شده است

 
زخمی که در دل است به درمان نمی‌رسد             کاری دگر ز دست طبیبان نمی‌رسد
بیهوده ما به کوی تو منزل نکرده‌ایم                      دل جز سرای یار به سامان نمی‌رسد
چشم مرا مجال تماشا بده، اگر                           دست به تو ز خیل محبان نمی‌رسد
دارد دل شکسته کنار تو خلوتی                          کی عرض ما به محضر سلطان نمی‌رسد
همواره شرمسار پذیرایی‌ات شدم                       اینگونه هر کریم به مهمان نمی‌رسد
زایل نمی‌شود غمش از خانه دلش                    آنکه دمی به کوی خراسان نمی‌رسد
او خود غذا به کام غلامان خود نهد                     کی گفته یار ما به گدایان نمی‌رسد؟
 
 
 
 
 
 
 
۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۶ بهمن ۸۸ ، ۲۳:۵۹
قاسم صفایی نژاد
 
باید مرا گلیم مسیر نگار کرد                          زیر قدوم فاطمی‌ات خاکسار کرد
مهر تو را بهشت بخواهد نمی‌دهم                  در ماجرای عشق نباید قمار کرد
فخر علی و فاطمه بر تو عجیب نیست             وقتی خدا به داشتنت افتخار کرد
من که به دست هیچ‌کسی رو نمی‌زنم           نانت مرا به شغل گدایی دچار کرد
هر چند آفریده خدا چهارده کریم                     اما یکی از آن همه را سفره‌دار کرد
ما را پیاده کرد سر سفره شما                      این کشتی حسین که ما را سوار کرد
باید به بازوی حسنی‌ات دخیل بست              ورنه نمی‌شود که جمل را مهار کرد
خشمت نیاز نیست در آنجا که می‌شود           با قاسم تو قافله را تار و مار کرد
ارزان تو را فروخت به حرف معاویه                    زهری به کام تشنه تو روزه‌دار کرد
زهری که می‌شکافت دل سنگ خاره را            در حیرتم که با جگر تو چه کار کرد
زهرا شنیده بود تنت تیر می‌خورد                   تابوت را برای همین با جدار کرد



* این شعر توسط حاج منصور در 28 صفر سال 88 خوانده شد.
 
 
 
 

 

۴ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ بهمن ۸۸ ، ۲۲:۴۴
قاسم صفایی نژاد

محتاج غیر درگه پاکت کجا رود؟                         با این همه عنایت و بخشش چرا رود؟
من مستکین خاک کف پای دلبرم                       تا او کجا کشاند و خاکم کجا برد
آن به که من غلام غلامان او شوم                      شاید ز لطف بر لب او نام ما رود
ما را سزد که کشته ابروی او شویم                    او را سزد که از سر این کشته‌ها رود
بیمارم و به نزد طبیبان نمی‌روم                          آن کس که سوخت کِی سراغ دوا رود؟
من از تو دور گشته‌ام و درد می‌کشم                  کی می‌شود که بنده به سوی شفا رود
من نذر می‌کنم که ز داغ تو جان دهم                  باشد که نذر خسته‌دلان تا خدا رود


 

این شعر در شهادت امام رضا (ع) سال 88 توسط حاج منصور خوانده شده است.

 

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ بهمن ۸۸ ، ۲۲:۲۹
قاسم صفایی نژاد
 
در میان جمع و اما با تو دارم خلوتی                   دارد این گوشه نشینی سحرها لذتی
 
طور سینای دلم جایی برای غیر نیست              چون که موسایی کنم آید برایم دعوتی
 
گریه چون طفلان نگاهت را به سویم میکشد        تا تملق می‌کنم آید ندای رحمتی
 
سفره هر میهمانی زینتی دارد ولی                    این همه مهمان زیبا، من ندارم زینتی
 
ای حضور قرب کویت مایه آرامشم                      هم‌کلامم می‌شوی تا می‌کنم هم‌صحبتی
 
من همه ثانیه‌ها را با تو خواهم طی شود            وز پی این عیش بازی از تو خواهم همتی
 
آسمان دیده بارانی است اما از گناه                    عمر من رفت و ندارم غیر اشک حسرتی
 
داری ای دل می‌روی از دست، امدادی بخواه         هستی‌ام بر باد رفته یا الهی نصرتی
 
آبرویم می‌رود پیش امامم باز هم                        گر کند پرونده‌ام را باز، یا رب مهلتی
 
من کجا و سفره شب‌زنده‌داران ای دریغ                من کجا و روضه وقت سحر در جلوتی
 
دل خوشیم این است در بین مناجات سحر           هر شب ای ارباب دارم کربلای هیئتی

 
 
۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ بهمن ۸۸ ، ۲۳:۴۸
قاسم صفایی نژاد