پژوهشگروبلاگ شخصی قاسم صفایی نژاد

۱۷ مطلب با موضوع «فرهنگی :: شعر» ثبت شده است

یادداشت فرهنگی :: شعر

پای کار ...

به همین زودی شب قدر هم رسید. نیمه شعبان که مکه بودم نتونستم از امام زمان (عج) بنویسم، با خودم گفتم امروز یه شعر از زبان حضرت بنویسم و به دوستان خوبم بگم که شب قدر شیعه باید متفاوت با شب قدر وهابی‌ها باشه که نیمه شعبان غربت آن حضرت در کنار خانه خدا کاملا مشهود بود. امشب نزاریم امام زمان (عج) در دل ما هم غریب باشه!
 
بَه چه خوش گفته رسول کردگار             افضل الاعمال باشد انتظار
انتظاری که نبی فرموده چیست             منتظر در منظر آن یار کیست؟
منتظِر باید به راه منتظَر                        بگذرد از هستی و از جان و سر
گر بیاید آن امام با وفا                           در همین تهرانِ ما پرسد ز ما
کو نشان شیعگی شهرتان؟                 تا نمایم من دعایی بهرتان
خویش را در مهلکه انداختید                  که امام خویش را نشناختید
گوییا درس جدیدی خوانده‌اید                غافل از رسم شهیدان مانده‌اید
زود آدم‌های دنیایی شدید                    با گناه خود پذیرایی شدید
رفت از یاد شما آن روزها                      گریه‌ها و ناله‌ها و سوزها
دوری از راه سعادت می‌کنید                 غفلت از شوق شهادت می‌کنید
یک نفر بی‌جرم و بی‌تقصیر نیست         این کدورت‌ها که بی‌تاثیر نیست
عفت و شرم و حیا، ایمان چه شد؟        غیرت ناموسی مردان چه شد؟
نانِ شبهه لقمه‌ی مردم شده                چادر زن‌های شیعه گم شده
کو حجاب فاطمی بانوان؟                     کو مرام خالص نسل جوان؟
نیست از هجرم دلی غرق ملال             بس که کردید هر حرامی را حلال
نیست یک خانه نجیب و بی‌گناه            تا شبی آنجا بگیرم من پناه
من امامم سرپناه من کجاست؟            هیئتی‌ها جایگاه من کجاست؟
وای در هیئت اگر غفلت کنید                 از زنا بدتر اگر غیبت کنید
عمرتان صرف سخن چینی گذشت         در لباس دین به بی‌دینی گذشت
من چراغ و ریسه می‌خواهم چه کار؟      شیعه می‌خواهم که باشد پای کار
شیعه‌ی خالص به دنبال من است          دائما فکر من و آل من است
منتظر باشید تا آیم ز راه                       بی‌پناهان را دهم آخر پناه
من دعا گوی شما هستم ولی              از شما خواهم گدایی از علی
راه جدم مرتضی راه من است               هر که در این راه باشد ایمن است
 
* این شعر توسط حاج منصور ارضی خوانده شده است.

 

نقل قول فرهنگی :: شعر

ما حوصله‌ی صف کشی حشر نداریم

خواهان تو هر قدر هنر داشته باشد                          اول قدم آن است جگر داشته باشد

جز گریه‌ طفلانه ز من هیچ نیاید                              دیوانه محال است خطر داشته باشد

با ما جگری هست که دست دگران نیست                 از جرأت ما کیست خبر داشته باشد

اینجا که حرام است پریدن ز لب بام                          رحم است بر آن مرغ که پر داشته باشد

تیغ کَرَم تو بکند کار خودش را                                  هر چند گدای تو سپر داشته باشد

در فصل تو امید برای چه نبندم                                جایی که شب، امید سحر داشته باشد

چون شمع سحرگاه مرا کشته‌ی خود کن                 حیف است که گریان تو سر داشته باشد

بگشای در سینه‌ ما را به رخ خویش                        شاید که دلم میل سفر داشته باشد

رحمت به گدایی که به غیر تو نزد روی                      هر چند که خلق تو گوهر داشته باشد

خورشید قیامت چه کند سوختگان را                       در شعله کجا شعله اثر داشته باشد

ما را سَر ِ این گریه به دوزخ نفروشند                        هیهات شرر، هیزم ِ تر داشته باشد

ما حوصله صف کشی حشر نداریم                          باید که جنان درب دگر داشته باشد

ما را به صف حشر معطل نکن ای دوست                  هر چند که خود قند و شکر داشته باشد

دانی ز چه رو زر طلبیدم ز در ِ تو                              چون وقت گدا، قیمت زر داشته باشد

ما در تو گریزیم ز گرمای قیامت                               مادر چو فراری ز پسر داشته باشد

جز گریه رهی نیست به سر منزل مقصود                 این خانه محال است دو در داشته باشد

گفتی که بیایید ولی خلق نشستند                        درد است که شه، بنده کر داشته باشد

 

دانلود فایل صوتی با صدای حاج منصور با حجم 1.8 مگا بایت از اینجا

نقل قول فرهنگی :: شعر

شرار عشق به هر سنگ بی سر و پا نیست

سزای عشق تو را غیر تو نمی‌داند                    رفیق کهنه کلک‌های نو نمی‌داند

کسی که کاشت نداند درو نمی‌داند                  گرسنه مزه گندم ز جو نمی‌داند

                                  گرسنه آمده‌ام تا کند عطا معشوق

شب است و راه دراز و جرس نمی‌خواند              کسی به جز تو مرا بی هوس نمی‌خواند

مرا که مانده‌ام عقب هیچ کس نمی‌خواند            مرا سواره‌ای از پیش و پس نمی‌خواند

                                 شکست خورده عشقم بیا بیا معشوق

من از رفوع گنه از ثواب افتادم                            هم از ثواب و هم از چشم یار افتادم

شبیه نامه‌ای دور از جواب افتادم                        به باغ آمده بودم به آب افتادم

                                  مگر که بر لب جو بنگرد مرا معشوق

کسی که رگ به تنش نیست مرد غوغا نیست      شرار عشق به هر سنگ بی سر و پا نیست

کسی که کشته نشد از قبیله‌ی ما نیست           کسی که عشق نداند ز زمره‌ی ما نیست

                                   گروه ما همه یا عاشقند یا معشوق

به داده‌های تو شکر و به هر عطای تو شکر             به مصطفای تو شکر و به مرتضای تو شکر

به واجبات تو شکر و به هر دعای تو شکر              به عشوه های تو شکر و به غمزه های تو شکر

                                  تو کیستی که شدی بهر انبیا معشوق

هزار بند علایق به پای خود بستم                       به صد دلیل موجه من از تو بگسستم

ز اتفاق چو یک شب به توبه بنشستم                 به یک دلیل موجه بگیر تو دستم

                                  دلیل جود، تویی تو تویی تو یا معشوق

گذشت عمر و کنون چند و چون کنی لیلی            دل شکسته‌ی ما باز خون کنی لیلی

کجاست تا که غمش را فزون کنی لیلی                اگر ز محمل خود سر برون کنی لیلی

                                   شوند خیل گدایان جدا جدا معشوق

 

نقل قول فرهنگی :: شعر

این جاده لغزنده...

ای دوست تمنایی دارد ز تو این بنده            با عبد مدارا کن ای خالق بخشنده

سنگینی عصیانم بگرفته گریبانم                 محکوم به عقبایم منمای شتابنده

از بس که خطاکارم،‌ شرم از رخ تو دارم        بر روی تو از رویت مشتاقم و شرمنده

با خجلت و با حسرت هم سفره خوبانت       در حشر چه سازد این رسوای پناهنده؟

در محضر خوبانت مگذار شوم ضایع              حتی به کریمانت منمای تو پرونده

خوبان به روی مهمان در را که نمی‌بندند     وز خانه نمی‌رانند مسکین سرافکنده

آغوش مدارایت، دامان دل آرایت                بگشا به تسلای غم‌های پراکنده

ابلیس وقیحانه پشت در میخانه                 بنشسته به تزیین دنیای فریبنده

با این دل بی‌تقوا، با این خطر اغوا             یا رب چه کنم بین این جاده لغزنده؟

در توبه نصوحم کن،‌ نستوه چو کوهم کن      توبه ز من و بخشش باشد ز تو زیبنده

وقت است که دریابی در این شب مهتابی    این گوشه نشینت را با توشه آینده

تا حال چنین بوده، عفو از تو گناه از من        من بعد چه خواهد شد ای خالق بخشنده؟

 

نقل قول فرهنگی :: شعر

زنده بودن بدون تو ننگ است

تا دل عاشقان گرفتار است                آینه پایبند زنگار است

گوشه‌ی خلوتی مگر بدهند              ورنه این معرکه چو بازار است

لب ما بست و گفت کیف الحال؟        این هم از شیوه‌های آزار است

طفل اشکم نرفته ره گم کرد              این نشانی ز بس که دشوار است

نه دگر حال مستی‌ام مانده              نه به مستی توان گفتار است

حرف‌های نگفته‌ای دارم                   که فقط منبرش سر دار است

العجل العجل دلم تنگ است             زنده بودن بدون تو ننگ است

تو سماوات خاکباز منی                   تو نیاز منی، نماز منی

نذر تو کرده‌ام که جان بدهم             تو همه نذری و نیاز منی

با تو کس را نمی‌توانم دید               زان که دربست یار ناز منی

با تو حتی نگفتنی گفتم                  زان که تنها تو چاره ساز منی

نیمه شد ماه احمدی چه کنم؟         باز هم تو نیامدی چه کنم؟

 

 

* این شعر در نیمه شعبان سال 84 توسط حاج ابولفضل بختیاری خوانده شده است.