۲۷۷ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «نقل قول» ثبت شده است

طاووس،گاهی ولی...

فرهنگی :: شعرفرهنگی :: مناسبت
 
بالی بیا به آبی احساس وا کنیم               خود را غریب صحبت هر آشنا کنیم

جایی که در خیال رهایی اسارت است        بالی اگر که بود وبال است وا کنیم

اندیشه زمین به زمان دگر نهیم                 مانند آن ، طفل ِعقل سر به هوا کنیم

طاووس گلشنیم اگر پر نشان دهیم           گاهی ولی نگاه تواضع به پا کنیم

گرم از حرارت جبل النور سینه ایم              کو عطر جبرئیل که دل را حرا کنیم

حیران شدیم ، لذت دیدار گل کند               شوری به دل ز بعثت ختم رسل کنیم

 
 
 

به سبب دانش...

فرهنگی :: مناجاتفرهنگی :: کتاب
خداوندا از تو به سبب دانشت درخواست خیر دارم، پس بر محمد و آلش درود فرست، در حقّم به خیر حکم کن، و شناخت آنچه را که برایمان اختیار کردى به ما الهام فرما، و آن را براى ما سبب خشنودى به قضایت، و تسلیم به حُکمت قرار ده، پس دلهره شک را از ما دور کن، - و ما را به یقین مخلصین تأیید فرما، و ما را دچار فروماندگى از معرفت آنچه برایمان اختیار کرده‏اى مکن، که قدر حضرتت را سبک انگاریم، و مورد رضاى تو را ناپسند داریم، و به چیزى که از حسن عاقبت دورتر، و به خلاف عافیت نزدیک‏تر است میل پیدا کنیم. آنچه را از قضاى خود که ما از آن اکراه داریم محبوب قلبمان کن ، و آنچه را از حکم تو سخت مى‏پنداریم بر ما آسان ساز، و گردن نهادن به آنچه از مشیّت و اراده‏ات بر ما وارد آورده‏اى به ما الهام فرما، تا تأخیر آنچه را تعجیل فرمودى، و تعجیل آنچه را به تأخیر انداختى دوست نداریم، و هر آنچه محبوب توست ناپسند ندانیم، و آنچه را تو نمى‏پسندى انتخاب نکنیم. و کار ما را به آنچه عاقبتش پسندیده‏تر، و مآلش بهتر است پایان بخش ، که تو عطاى نفیس مرحمت می‏کنى، و نعمتهاى بزرگ مى‏بخشى، و هر چه مى‏خواهى آن کنى، و بر هر چیز قدرت دارى.
 
دعای ۳۳ صحیفه سجادیه

 


 
 

فرق ها دارد مسیحا با علی

فرهنگی :: شعرفرهنگی :: مناسبت
مریم آن کاخ عبادت را ریاض                     دید چون در خویش آثار مخاض

وحی آمد گر چه هستی محترم               لیک بیرون رو بدین حال از حرم

مسجد است اینجا ولادتگاه نیست           این مکان غیر از عبادتگاه نیست

گر چه فرزندت بُوَد عیسی ولی               فرق ها دارد مسیحا با علی

مُرده را گر زنده عیسی می کند               دردها را گر مداوا می کند

این همه از لطف و جود حیدر است           بود طفلت از وجود حیدر است

مریم ار چه مام پاکی خوانده شد             این چنین از خانه حق رانده شد

لیک بهر مادرت از آسمان                         این ندا آمد که نزد ما بمان

آمدی در کوی ما محزون مرو                    همچو مریم از حرم بیرون مرو

فاطمه بنت اسد ، اُم اسد                       غم مبادا بر دلت یک دَم رسد

کشتی ام را نوح آوردی بیا                      خانه ام را روح آوردی بیا

فاطمه ای دُر هستی را صدف                 هست طفلت آفرینش را هدف

فاطمه از این ندا مسرور شد                   درد شیرین و دلش پُر شور شد

همسفر با دل شد و پرواز کرد                  سوی کعبه چشم خود را باز کرد

کعبه دست و پای خود گم کرده بود           بر رُخش اما تبسم کرده بود

زانکه مهمانی بلند آوازه داشت                از قدومش شور و حالی تازه داشت

کعبه یک در داشت آن هم مشرکان          رفت و آمد می نمودندی از آن

گفت با خود هوش باش این حیدر است    کی سزاوار ورود از این در است

باز کن ای بیت پاک داوری                       بهر باب الله باب دیگری

این بگفت و نعره بر افلاک زد                    بهر مولا سینه ی خود چاک زد

کی به رضوان ساقی کوثر بیا                    وی در رحمت تو از این در بیا

ای فدای مقدمت حِجر و حَجَر                   گشته از هجر تو زمزم دیده تر

ای بلند آوازه از نامت حرم                        حرمتت کرده حرم را محترم

خانه ی معبود بر روی زمین                     در طوافت بود و می گفتا چنین

یا علی جان مقتدای من تویی                 دلبر من دلربای من تویی

 

 

مادری‌اش روز محشر تازه گل خواهد نمود

فرهنگی :: شعرفرهنگی :: مناسبت
 
شکر می‌گویم خدا را خلقتم زهرایی است              شد گواهم اشک جاری طینتم زهرایی است
گر گناهی هم نمایم دست من خواهد گرفت             من نخواهم شد ذلیل و عزتم زهرایی است
فاطمیه از محرم بیشتر گریه کنم                             بر جهان تاثیر دارم، قدرتم زهرایی است
من حسینی بودنم را خرج مادر می‌کنم                    شاهدم باشد خود او، هیئتم زهرایی است
عاشقی گفتا خدایا قبر می‌خواهم چه کار                بی نشانم کن ببینند تربتم زهرایی است
مادری‌اش روز محشر تازه گل خواهد نمود                 تازه می‌فهمم خدایا قیمتم زهرایی است
آن زمانی که زند تکیه به کعبه مهدی‌اش                  فاش می‌گوید به عالم دولتم زهرایی است
شد به یک سیلی تمام چهره‌های ما کبود                غصه‌هایم، گریه‌هایم، غربتم زهرایی است
 
 
 
 
 
 
 
 
 

کاروان عمر

فرهنگی :: شعر
 
عمر را پایان رسید و یارم از در در نیامد                      قصه ام آخر شد و این غصه را آخر نیامد

جام مرگ آمد بدستم جام می هرگز ندیدم                 سالها بر من گذشت و لطفی از دلبر نیامد

مرغ جان در این قفس بی بال و پر افتاد و هرگز            آنکه باید این قفس را بشکند از در نیامد

عاشقان روی جانان جمله بی نام و نشانند                 نامداران را هوای او دمی بر سر نیامد

کاروان عشق رویش صف به صف در انتظارند               با که گویم آخر آن معشوق جان پرور نیامد

مردگان را روح بخشد، عاشقان را جان ستاند             جاهلان را این چنین عاشق‌کشی باور نیامد

 
 
                                                                                                     امام خمینی (ره)
 
 

به عمل رو کن

فرهنگی :: شعر
سفره‌ی اشک مرا قابل مهمانی کن                 در قدمگاه دلم قصد چراغانی کن

حضرت دوست مرا معتکف یادت کن                   نعمت قرب به این سائلت ارزانی کن

مثل خورشیدی و نور کرمت کم نشود                به گدا از در شاهانه‌ات احسانی کن

کعبه‌ی ذکر تو را مُحرم حج سحرم                    به منایم ببر و نیت قربانی کن

خاطر مثل گلت کاش مکدر نشود                      نظر لطف بر احوال پریشانی کن

دوش در بین مناجات به من می‌گفتی                ای پسر پیر شدی ترک هوسرانی کن

روزه و ذکر و نماز تو به دردی نخورد                    توبه مردانه از این طرز مسلمانی کن

گریه و ناله و اندوه ندارد سختی                       به عمل رو کن، آنگاه دادخواهی کن

 
 

بشویش به نم نم باران

فرهنگی :: شعر
دست شسته ز ایل و طائفه‌اش             مردی از قوم معصیت‌کاران

یا بسوزش به آتش کرمت                     یا بشویش به نم نم باران

بنده‌ای رفت تا گناه کند                       یاد غفار کرد و رد شد و رفت

ظاهرا رد شد و قبول افتاد                    هر که این توبه را بلد شد و رفت

حال ما را خودت بیا و بپرس                  حال که روزگار لج کرده

چهار فصلم همیشه پاییز است             به گمانم بهار لج کرده

بی‌دلان را چه باک از محشر                 چون دلی نیست تا ز جا برود

فرض کن دل رمید و رفت از جایی           جز به سوی خودت کجا برود

شب شد و در محیط تاریکی                 طفل اشکم دوباره راه افتاد

بار من غیر آستانه‌ی تو                        به تو سوگند اشتباه افتاد

بر درت امدم بخیل بخیل                      ای خدا ای کریم بنده نواز

چیزی از من مخواه کامده‌ام                 ندهم چیزی، بگیرم باز

پشت من خالی است و می‌ترسم        که نسیمی مرا زمین بزند

باز هم از نسیم ترسی نیست              وای اگر که خدا زمین بزند

نرسی گر به داد این مسکین               ترسم از ترس آبرو برود

برنگردد به جای اول خویش                   آب جاری اگر به جو برود

روزگار! ای قدیم عاشق کش                عاشقان را بگو چرا کشتی

گاه لیلی، گاه مجنون را                      در دو مقتل جدا جدا کشتی

بر نیامد ز دست کوته من                     که بیفتم به پای دلبر خود

جای دارد ز فرط رو سیهی                   خاک ریزم هماره بر سر خود

عاشقی چیست عاقلان دانند               عقل هم عاشق خدای من است

آن چنانم بخیل در عشقش                  گوییا او فقط خدای من است

 

حال ما تسلیم فرمان می‌شویم!

فرهنگی :: شعر
صلح کردم با خدای خویشتن                     صلح قبل از مرگ با رنگ کفن

ای ملائک در به رویم وا کنید                      بهتر از این با دل من تا کنید

من دلم را روی دست آورده ام                    لشگرم را از شکست آورده ام

گریه ی توبه امانم را بُرید                           تیغ نام تو زبانم را برید

این منم آن رو سیاه سال قبل                    در خجالت از گناه سال قبل

این منم در زلف شب افکنده دست              این منم بیچاره ای چاره پرست

چاره ی بیچارگان دستم بگیر                      دست من امروز هستم را بگیر

ای شب تاریک نورم را بده                         زان لب شیرین شورم را بده

من بساطم را کنون انداختم                       خود نگو اینک تو را نشناختم

من همان عبد گنهکار توام                         سایه خواه ظل دیوار توام

میوه ی ما لک شده ما را بخر                     از برای خود دل ما را ببر

خود مبین بر حال و روز زار ما                      روزگاری داشت رونق کار ما

ما به سرسبزی ارادت داشتیم                    از طفولیت سیادت داشتیم

سجده می بردیم بر درگاه تو                      اشک می چیدیم در فصل درو

جانماز ما به روی آب بود                            جای اتراق همه محراب بود

شب به شب حالی به حالی می شدیم      کشته مولی الموالی می شدیم

بی خبر بودیم از درد فَلک                          زخم میدادیم بر دست نمک

ذکر می خوردیم جای نان شب                   غصه می خوردیم اما بی تعب

مطرب خود می شدیم و تار خود                 گاه حمّال خود و گه بار خود

حالیا مانده است از ما پرده ای                   آری ای حمال تن بد کرده ای

جانماز ما نمیدانم چه شد                         آن سیادت ها نمی دانم چه شد

سبزی ما را از این سفره که بُرد ؟               سبزی ما را مگر ابلیس خورد

سالیان بگذشت و امد نو به نو                   ای دریغ از حاصل فصل درو

زخم ما تن داد بر درمان غیر                      خیر شر شد ، شر ما هم گشت خیر

حال ما تسلیم فرمان می شویم                آنچه گویی آن بشو آن می شویم

راه امید را به چشم ما مبند                      خشک شد گر چشم ما بر ما مخند

ما ضرر کردیم طی سال را                        حُسن خود دیدیم ، سوءحال را

ای خدا حال مناجاتی بده                         مثل حلوا اشک خیراتی بده

با من از راه غضب داخل نشو                    راست گفتم بر جفا مایل نشو

جان هر چه مَرد ، ما را رو نکن                   آبروی مانده را جارو مکن

 

 

ما پرچمی غیر از ولایت بر نداریم!

فرهنگی :: شعر

ای آفتاب دین مرا دریاب، ارباب                      وا کن ز نورت بر دلم هر باب، ارباب
در ظلمت شب بی‌فروغت بی‌پناهم              گم می‌شوم بی رویت ای مهتاب، ارباب
دنیا پر از دام هوا و خودپرستی است              دستم بگیر از دامن مرداب، ارباب
ای چشمه‌ی خورشید ما را رهنمون باش        تا آب بشناسیم از سرداب، ارباب
ای ناجی دلها و نجینا من الغم                      دریای غم شد گرد ما گرداب، ارباب
ما را به دریای محبت راه بردی                       اما بخوان محشر هم از احباب، ارباب
ما پرچمی غیر از ولایت بر نداریم                     ما را جدا کن از صف احزاب، ارباب


 

* این شعر در شب سوم محرم 86 توسط حاج منصور خوانده شده است. برای دریافت فایل صوتی آن اینجا کلیک نمایید.
 
 
 
 

 
 

طبیب

فرهنگی :: شعر
پیش از آنی که به هر بی سر و پا دل بندم             کمکم کن که به مردان خدا دل بندم
من که باید به بقای ابدی ره یابم                         آخر از چیست که بر اهل فنا دل بندم؟
هیچ کس از من غفلت‌زده پرسش نکند                 که چرا بر سخن اهل خطا دل بندم؟
من که باید به عنایات تو دل خوش دارم                 به چنین نفس بداندیش چرا دل بندم؟
جسم و جانم شده بازیچه‌ی شیطانک‌ها               مگذارید به فرمان هوا دل بندم
نه به قدرت‌طلبان، نه به سیاست‌زدگان                 جای آن است کمی بر صلحا دل بندم
درد عصیان سرطان دل بیمارم شد                       کو طبیبی که به نامش به شفا دل بندم
دل نااهل مرا خبره طبیبی بفرست                       من نه آنم که به درمان و دوا دل بندم