۲۷۷ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «نقل قول» ثبت شده است

به به از این دوستی

فرهنگی :: شعر
عشق تو معبود من، به به از این دوستی      حب تو مسجود من به به از این دوستی

هستی ِمن کام تو، مستی ِمن جام تو        هستی ِتو بود من، به به از این دوستی

ذکر تو الهام دل، شکر تو اطعام دل              رحمت تو سود من، به به از این دوستی

جان و دل سوخته، دیده به تو دوخته           آه دل و دود من، به به از این دوستی

کاش فنایت شوم، پاک فدایت شوم             ای همه مقصود من، به به از این دوستی

گوشه‌ی زندان تن، معتکفت جانِ من           تا دم موعود مرگ، به به از این دوستی

شوق لقایت ببین، در دلم ای بهترین           شاهد و مشهود من، به به از این دوستی

بت شکنم بت شکن، دل چو خلیل وطن       قاتل نمرود من، به به از این دوستی

رو نکنی هیچ گاه، بر خود این روسیاه          نامه ی مردود من، به به از دوستی

مستم و دیوانه‌ام، از همه بیگانه‌ام               ذکر «می» آلود من، به به از دوستی

لیلی ِعاشق کشم، بین دل مجنون وشم     طالع مسعود من، به به از این دوستی

 
 

بخوان ز چشم من ...

فرهنگی :: شعر
هنوز بار گناهی که داشتم، دارم                  ز شرم شعله‌ی آهی که داشتم، دارم

اگر چه بر سر کویت غریب افتادم                 ز اشک خویش سپاهی که داشتم، دارم

مگر سیاهی چشم تو مرحمت بکند              وگرنه بخت سیاهی که داشتم، دارم

من از نظاره‌ی روی تو دل نخواهم کَند            گرسنه چشم نگاهی که داشتم، دارم

بخوان ز چشم من آن حرفها که می‌دانی       ز رنگ چهره گواهی که داشتم، دارم

خوشم که نام حسینم ز لب نیفتاده              یگانه پشت و پناهی که داشتم، دارم

لباس نوکری او لباس فخر من است              مدال خدمت شاهی که داشتم، دارم

 
 

جان مرا هم طلب کن ز خدا یا حسین

فرهنگی :: شعر

 از ازلم آشنا حب تو را یا حسین                        تا به ابد با توام شکر خدا یا حسین
هر که حسینی شود خاک کند کیمیا                 چیست مگر کیمیا؟ عشق و صفا یا حسین
چون به دلی بنگری کرب و بلایی شویم              این دل تنگم نما کرب و بلا یا حسین
هر که تو را مشتریست دوست خریدار اوست      جان مرا هم طلب کن ز خدا یا حسین
آنچه که آموختم از ره تو بندگی است                گوهر تقوا کنی بس که عطا یا حسین
صاحب منبر تویی، جان پیمبر تویی                   جان پیمبر بگیر دست مرا یا حسین
کیست که هر دم کند شور حسینی به پا           اذن خدا می‌دهد شور خدا یا حسین
بانی این خیمه‌ها کیست به جز فاطمه              ناله‌ی او می‌کند روضه به پا یا حسین
بر نفس مستمع، خویش مسلط شوی              تا بشود حق تو خوب ادا یا حسین
وقت عزا نفحه‌ی گریه‌کنان دست توست            ورنه نباشد روا طاقت ما یا حسین
نوکر تو می‌خرد درد و بلای تو را                        تا تو نبینی دگر درد و بلا یا حسین


* این شعر در شب 4 محرم 83 توسط حاج منصور خوانده شده است.

فایل صوتی این شعر با صدای حاج منصور را می‌توانید از اینجا دریافت نمایید.

 



 

یک پیام

فرهنگی
انسان با شوق و رغبتی که خیر و منفعت خود را می جوید ، چه بسا به نادانی با همان شوق و رغبت شر و زیان خود را می طلبد و انسان ( از فرط جهل ) بسیار بی صبر و شتاب کار است.

 
سوره اسراء، آیه 11

ما حوصله‌ی صف کشی حشر نداریم

فرهنگی :: شعر
 
خواهان تو هر قدر هنر داشته باشد                          اول قدم آن است جگر داشته باشد

جز گریه‌ی طفلانه ز من هیچ نیاید                            دیوانه محال است خطر داشته باشد

با ما جگری هست که دست دگران نیست                 از جرأت ما کیست خبر داشته باشد

اینجا که حرام است پریدن ز لب بام                          رحم است بر آن مرغ که پر داشته باشد

تیغ کَرَم تو بکند کار خودش را                                  هر چند گدای تو سپر داشته باشد

در فصل تو امید برای چه نبندم                                جایی که شب، امید سحر داشته باشد

چون شمع سحرگاه مرا کشته‌ی خود کن                 حیف است که گریان تو سر داشته باشد

بگشای در سینه‌ی ما را به رخ خویش                      شاید که دلم میل سفر داشته باشد

رحمت به گدایی که به غیر تو نزد روی                      هر چند که خلق تو گوهر داشته باشد

خورشید قیامت چه کند سوختگان را                       در شعله کجا شعله اثر داشته باشد

ما را سَر ِ این گریه به دوزخ نفروشند                        هیهات شرر، هیزم ِ تر داشته باشد

ما حوصله‌ی صف کشی حشر نداریم                      باید که جنان درب دگر داشته باشد

ما را به صف حشر معطل نکن ای دوست                  هر چند که خود قند و شکر داشته باشد

دانی ز چه رو زر طلبیدم ز در ِ تو                              چون وقت گدا، قیمت زر داشته باشد

ما در تو گریزیم ز گرمای قیامت                               مادر چو فراری ز پسر داشته باشد

جز گریه رهی نیست به سر منزل مقصود                 این خانه محال است دو در داشته باشد

گفتی که بیایید ولی خلق نشستند                        درد است که شه، بنده‌ی کر داشته باشد

 

امام رئوف

فرهنگی :: شعرفرهنگی :: مناسبت

تو ای غریب که درد غریب می‌دانی                   جواب ناله‌ی امن یجیب می‌دانی
رفیق بودن ِ تو دردسر نمی‌خواهد                      تو بهتر از همه حال غریب می‌دانی
ز بس که خوب و کریم و رئوف و آقایی                 مرا برای رفاقت حبیب می‌دانی
سخن نگفته به درمان دل شوی مشغول             چه خوب درد مرا ای طبیب می‌دانی
تویی که در همه دم خسته را پذیرایی                که هر فرود و فراز و نشیب می‌دانی
گره گشای دل و روح و جسم و جانی تو              تویی که قسمتم از هر نصیب می‌دانی
بیا به وعده‌ات ای باوفا، وفای کن                       که وقت مرگ ِمرا عنقریب می‌دانی


 
* این شعر توسط حاج منصور در شهادت امام رضا (ع) سال 84 خوانده شده است.


 

چه خوب شد در معصیت مرگم نیامد

فرهنگی :: شعر
فعل مرا دیدی ولی چیزی نگفتی              بنده همان بنده ، خدا مثل همیشه
از ما توسل از تو لطف و دست گیری          آقا همان آقا ، گدا مثل همیشه
ممنون از اینکه دست ما را رو نکردی         مثل همیشه باز هم ستار بودی
چه خوب شد در معصیت مرگم نیامد         ممنون از اینکه باز با ما یار بودی
با این گناهانی که من انجام دادم             باور نمیکردم که دستم را بگیری
تو آنقدر لطف و کرامت پیشه ای که           روزی هزاران بار توبه می پذیری
جامانده بودم تو مرا اینجا رساندی            من خواب بودم تو مرا بیدار کردی
وقت سحرهای مناجاتت نبودم                  آن شب به جای من تو استغفار کردی
آن قدر خوبی ِ مرا گفتی به مَردم               آن قدر که حتی خودم هم باورم شد
آه ای کرامت پیشه دیدی آخر کار              این مهربانی های تو دردسرم شد
هر چند از دست خودم دلگیرم اما             احساس دلتنگی در این شب ها نکردم
سوگند بر سجاده ی خانم رقیه                من مهربان تر از خودت پیدا نکردم
 
 

گوهری گاه سلاطین به گدا هدیه کنند

فرهنگی :: شعر
وقت آن است به ما عشق تو را هدیه کنند            ساغر از باده ی توحید به ما هدیه کنند

سحری دولت دیدار رخت دست دهد                   بلکه ای دوست به ما شهد لقا هدیه کنند

عرشیان تا به سوی لیله ی قدرت آیند                 قدری هم حال مناجات و دعا هدیه کنند

تحفه ی عشق تو شاید به فقیران بخشند            گوهری گاه سلاطین به گدا هدیه کنند

ای طبیبی که به درمان بلا شهره تویی                دردمندان تو را بلکه شفا هدیه کنند

هل اتایی نشدی ای دل مسکین و اسیر              تا تو را آیه ی احسان و عطا هدیه کنند

 

شرار عشق به هر سنگ بی سر و پا نیست

فرهنگی :: شعر
سزای عشق تو را غیر تو نمی‌داند                    رفیق کهنه کلک‌های نو نمی‌داند
کسی که کاشت نداند درو نمی‌داند                  گرسنه مزه گندم ز جو نمی‌داند
                                  گرسنه آمده‌ام تا کند عطا معشوق
شب است و راه دراز و جرس نمی‌خواند              کسی به جز تو مرا بی هوس نمی‌خواند
مرا که مانده‌ام عقب هیچ کس نمی‌خواند            مرا سواره‌ای از پیش و پس نمی‌خواند
                                 شکست خورده عشقم بیا بیا معشوق
من از رفوع گنه از ثواب افتادم                            هم از ثواب و هم از چشم یار افتادم
شبیه نامه‌ای دور از جواب افتادم                        به باغ آمده بودم به آب افتادم
                                  مگر که بر لب جو بنگرد مرا معشوق
کسی که رگ به تنش نیست مرد غوغا نیست      شرار عشق به هر سنگ بی سر و پا نیست
کسی که کشته نشد از قبیله‌ی ما نیست           کسی که عشق نداند ز زمره‌ی ما نیست
                                   گروه ما همه یا عاشقند یا معشوق
به داده‌های تو شکر و به هر عطای تو شکر             به مصطفای تو شکر و به مرتضای تو شکر
به واجبات تو شکر و به هر دعای تو شکر              به عشوه های تو شکر و به غمزه های تو شکر
                                  تو کیستی که شدی بهر انبیا معشوق
هزار بند علایق به پای خود بستم                       به صد دلیل موجه من از تو بگسستم
ز اتفاق چو یک شب به توبه بنشستم                 به یک دلیل موجه بگیر تو دستم
                                  دلیل جود، تویی تو تویی تو یا معشوق
گذشت عمر و کنون چند و چون کنی لیلی            دل شکسته‌ی ما باز خون کنی لیلی
کجاست تا که غمش را فزون کنی لیلی                اگر ز محمل خود سر برون کنی لیلی
                                   شوند خیل گدایان جدا جدا معشوق

عاشقی قصه‌ای است دیرینه!

فرهنگی :: شعر
 
شب شد و باز بر دل سنگم                    قطره قطره زلال می ریزد
دسترنجم گناه بود و گناه                        اشکِ امشب حلال می ریزد
آسمان کج مکن دعایم را                        راستی کن که راستان رستند
کوزه ات را تو بر سرم مشکن                   این همه خلق توبه بشکستند
عاشقی قصه ای است دیرینه                  روسیاهی ولی عجب دردیست
مرگ تدریجی است رو سیهی                 زندگی در گناه نامردیست
مرد آلوده چون کند گریه                          بارگاه اله می لرزد
بارالها ببین که آمده ام                           شانه ام از گناه می لرزد
کدخدا کو که بیند از نزدیک                       هر چه من کاشتم گنه رویید
مومنین خدا طلا بردند                            گندم زرد من سیه رویید
من زمین خوردم مرا نزنید                       کس نیاید به جنگ افتاده
یک نفر آید و مرا بخرد                              نیست آیا به شهر آزاده؟