کسی که عقل ندارد، ادب ندارد؛ کسی که همت ندارد، مروت ندارد و کسی که دین ندارد، حیا ندارد. خردمندی موجب معاشرت نیکو با مردم است و به وسیله عقل سعادت هر دو عالم بدست می‌آید.
امام حسن مجتبی علیه السلام
پژوهشگر را دنبال کنید

بایگانی

طبقه بندی موضوعی

آخرین نظرات

  • ۲۳ مرداد ۹۷، ۰۵:۰۴ - یه بنده خدا
    بله؟

۲۷۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «نقل قول» ثبت شده است

تو ای غریب که درد غریب می‌دانی                   جواب ناله‌ی امن یجیب می‌دانی
رفیق بودن ِ تو دردسر نمی‌خواهد                      تو بهتر از همه حال غریب می‌دانی
ز بس که خوب و کریم و رئوف و آقایی                 مرا برای رفاقت حبیب می‌دانی
سخن نگفته به درمان دل شوی مشغول             چه خوب درد مرا ای طبیب می‌دانی
تویی که در همه دم خسته را پذیرایی                که هر فرود و فراز و نشیب می‌دانی
گره گشای دل و روح و جسم و جانی تو              تویی که قسمتم از هر نصیب می‌دانی
بیا به وعده‌ات ای باوفا، وفای کن                       که وقت مرگ ِمرا عنقریب می‌دانی


 
* این شعر توسط حاج منصور در شهادت امام رضا (ع) سال 84 خوانده شده است.


 

۹ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ آبان ۸۶ ، ۱۷:۵۹
قاسم صفایی نژاد
فعل مرا دیدی ولی چیزی نگفتی              بنده همان بنده ، خدا مثل همیشه
از ما توسل از تو لطف و دست گیری          آقا همان آقا ، گدا مثل همیشه
ممنون از اینکه دست ما را رو نکردی         مثل همیشه باز هم ستار بودی
چه خوب شد در معصیت مرگم نیامد         ممنون از اینکه باز با ما یار بودی
با این گناهانی که من انجام دادم             باور نمیکردم که دستم را بگیری
تو آنقدر لطف و کرامت پیشه ای که           روزی هزاران بار توبه می پذیری
جامانده بودم تو مرا اینجا رساندی            من خواب بودم تو مرا بیدار کردی
وقت سحرهای مناجاتت نبودم                  آن شب به جای من تو استغفار کردی
آن قدر خوبی ِ مرا گفتی به مَردم               آن قدر که حتی خودم هم باورم شد
آه ای کرامت پیشه دیدی آخر کار              این مهربانی های تو دردسرم شد
هر چند از دست خودم دلگیرم اما             احساس دلتنگی در این شب ها نکردم
سوگند بر سجاده ی خانم رقیه                من مهربان تر از خودت پیدا نکردم
 
 
۵ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ آبان ۸۶ ، ۱۱:۳۷
قاسم صفایی نژاد
وقت آن است به ما عشق تو را هدیه کنند            ساغر از باده ی توحید به ما هدیه کنند

سحری دولت دیدار رخت دست دهد                   بلکه ای دوست به ما شهد لقا هدیه کنند

عرشیان تا به سوی لیله ی قدرت آیند                 قدری هم حال مناجات و دعا هدیه کنند

تحفه ی عشق تو شاید به فقیران بخشند            گوهری گاه سلاطین به گدا هدیه کنند

ای طبیبی که به درمان بلا شهره تویی                دردمندان تو را بلکه شفا هدیه کنند

هل اتایی نشدی ای دل مسکین و اسیر              تا تو را آیه ی احسان و عطا هدیه کنند

 
۱۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۶ آبان ۸۶ ، ۱۶:۵۴
قاسم صفایی نژاد
سزای عشق تو را غیر تو نمی‌داند                    رفیق کهنه کلک‌های نو نمی‌داند
کسی که کاشت نداند درو نمی‌داند                  گرسنه مزه گندم ز جو نمی‌داند
                                  گرسنه آمده‌ام تا کند عطا معشوق
شب است و راه دراز و جرس نمی‌خواند              کسی به جز تو مرا بی هوس نمی‌خواند
مرا که مانده‌ام عقب هیچ کس نمی‌خواند            مرا سواره‌ای از پیش و پس نمی‌خواند
                                 شکست خورده عشقم بیا بیا معشوق
من از رفوع گنه از ثواب افتادم                            هم از ثواب و هم از چشم یار افتادم
شبیه نامه‌ای دور از جواب افتادم                        به باغ آمده بودم به آب افتادم
                                  مگر که بر لب جو بنگرد مرا معشوق
کسی که رگ به تنش نیست مرد غوغا نیست      شرار عشق به هر سنگ بی سر و پا نیست
کسی که کشته نشد از قبیله‌ی ما نیست           کسی که عشق نداند ز زمره‌ی ما نیست
                                   گروه ما همه یا عاشقند یا معشوق
به داده‌های تو شکر و به هر عطای تو شکر             به مصطفای تو شکر و به مرتضای تو شکر
به واجبات تو شکر و به هر دعای تو شکر              به عشوه های تو شکر و به غمزه های تو شکر
                                  تو کیستی که شدی بهر انبیا معشوق
هزار بند علایق به پای خود بستم                       به صد دلیل موجه من از تو بگسستم
ز اتفاق چو یک شب به توبه بنشستم                 به یک دلیل موجه بگیر تو دستم
                                  دلیل جود، تویی تو تویی تو یا معشوق
گذشت عمر و کنون چند و چون کنی لیلی            دل شکسته‌ی ما باز خون کنی لیلی
کجاست تا که غمش را فزون کنی لیلی                اگر ز محمل خود سر برون کنی لیلی
                                   شوند خیل گدایان جدا جدا معشوق
۶ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۲ آبان ۸۶ ، ۱۰:۲۱
قاسم صفایی نژاد
 
شب شد و باز بر دل سنگم                    قطره قطره زلال می ریزد
دسترنجم گناه بود و گناه                        اشکِ امشب حلال می ریزد
آسمان کج مکن دعایم را                        راستی کن که راستان رستند
کوزه ات را تو بر سرم مشکن                   این همه خلق توبه بشکستند
عاشقی قصه ای است دیرینه                  روسیاهی ولی عجب دردیست
مرگ تدریجی است رو سیهی                 زندگی در گناه نامردیست
مرد آلوده چون کند گریه                          بارگاه اله می لرزد
بارالها ببین که آمده ام                           شانه ام از گناه می لرزد
کدخدا کو که بیند از نزدیک                       هر چه من کاشتم گنه رویید
مومنین خدا طلا بردند                            گندم زرد من سیه رویید
من زمین خوردم مرا نزنید                       کس نیاید به جنگ افتاده
یک نفر آید و مرا بخرد                              نیست آیا به شهر آزاده؟
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۸۶ ، ۰۵:۳۸
قاسم صفایی نژاد
آنکه یک عمر زمین خورده منم                پایبند گنه خویشتنم

پُر ِ لغو است کلام و سخنم                    شده فرسوده ز عصیان بدنم

                            ان الانسان لفی خسر منم

من که در چاه هوس افتادم                   عمر و فرصت همه از کف دادم

غیر تو کس نکند امدادم                        رحم کن بر من و بر ضعف تنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

من که از عمر گذشته خجلم                  از عقب ماندگی خود کسلم

از هوس ها شده آلوده دلم                   هان بر درگه تو داد زنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

تا به کی فرصت ماندن دارم                   دِین مردم چو به گردن دارم

ترس از لحظه ی مردن دارم                   این عیان است ز قبر و کفنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

من که خسران زده در دنیایم                 غرق حسرت به صف عقبایم

گر نیاید به مدد مولایم                          می شود در دل دوزخ وطنم

                          ان الانسان لفی خسر منم 

۶ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ مهر ۸۶ ، ۱۷:۳۴
قاسم صفایی نژاد
ای دوست تمنایی دارد ز تو این بنده            با عبد مدارا کن ای خالق بخشنده

سنگینی عصیانم بگرفته گریبانم                 محکوم به عقبایم منمای شتابنده

از بس که خطاکارم ،‌ شرم از رخ تو دارم        بر روی تو از رویت مشتاقم و شرمنده

با خجلت و با حسرت هم سفره خوبانت       در حشر چه سازد این رسوای پناهنده؟

در محضر خوبانت مگذار شوم ضایع              حتی به کریمانت منمای تو پرونده

خوبان به روی مهمان در را که نمی بندند     وز خانه نمی رانند مسکین سرافکنده

آغوش مدارایت ، دامان دل آرایت                بگشا به تسلای غم های پراکنده

ابلیس وقیحانه پشت در میخانه                 بنشسته به تزیین دنیای فریبنده

با این دل بی تقوا ، با این خطر اغوا             یا رب چه کنم بین این جاده ی لغزنده ؟

در توبه نصوحم کن ،‌نستوه چو کوهم کن      توبه ز من و بخشش باشد ز تو زیبنده

وقت است که در یابی در این شب مهتابی    این گوشه نشینت را با توشه آینده

تا حال چنین بوده ، عفو از تو گناه از من        من بعد چه خواهد شد ای خالق بخشنده ؟

۷ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۶ شهریور ۸۶ ، ۲۳:۲۱
قاسم صفایی نژاد
تا دل عاشقان گرفتار است                آینه پایبند زنگار است

گوشه‌ی خلوتی مگر بدهند              ورنه این معرکه چو بازار است

لب ما بست و گفت کیف الحال؟        این هم از شیوه‌های آزار است

طفل اشکم نرفته ره گم کرد              این نشانی ز بس که دشوار است

نه دگر حال مستی‌ام مانده              نه به مستی توان گفتار است

حرف‌های نگفته‌ای دارم                   که فقط منبرش سر دار است

العجل العجل دلم تنگ است             زنده بودن بدون تو ننگ است

تو سماوات خاکباز منی                   تو نیاز منی، نماز منی

نذر تو کرده‌ام که جان بدهم             تو همه نذری و نیاز منی

با تو کس را نمی‌توانم دید               زان که دربست یار ناز منی

با تو حتی نگفتنی گفتم                  زان که تنها تو چاره ساز منی

نیمه شد ماه احمدی چه کنم؟         باز هم تو نیامدی چه کنم؟

 

* این شعر در نیمه شعبان سال 84 توسط حاج ابولفضل بختیاری خوانده شده است.

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۶ شهریور ۸۶ ، ۲۰:۲۹
قاسم صفایی نژاد
 
 
تا که از درگه تو رزق مدامی دارم                             کی دگر چشم طمع سوی حرامی دارم
 
هر سحر از خم معشوق که جامی دارم                    منم آن بنده که نعمت به تمامی دارم
 
                                            قبله‌ای دارم و قرآن و امامی دارم
 
آنچه از عشق شود آب یقینا جگر است                    آنچه ریزد جگر از آن به خدا چشم تر است
 
مرغ عاشق خود از این نکته بسی با خبر است          دیدن حضرت صیاد نشاطی دگر است
 
                                       بی‌سبب نیست که من میل به دامی دارم
 
عده‌ای بر در تو گرم نمازند همه                              جمعی از خلق تو مشغول به رازند همه
 
قدر اندازه خود غرق نیازند همه                              در پس پرده تو صاحب نازند همه
 
                                            منم آنکه ز عصیان تو نامی دارم
 
کوری از قافله جا ماند و به راهی افتاد                      شد برادر به گروهی و به چاهی افتاد
 
دستش از چاه به دامان گیاهی افتاد                        زان توسل به گیاهش به گناهی افتاد
 
                                          منم آن کور که بر خلق پیامی دارم
 
ایها الناس در ِ خانه‌ی مردم نروید                             پیش هر کس به دو سه ناز و تبسم نروید
 
از خدا بر در مردم به تظلم نروید                                 جو اگر داد بگیرید و به گندم نروید
 
                                          من دمی رفته‌ام و درد مدامی دارم
 
سخن این است که ما جز تو نداریم کسی                درد این است که ما دور شدیم از تو بسی
 
تا که امروز و به فردا تو به دادم برسی                      اشک خواهم ز تو اندازه ی بال مگسی
 
                                       به حسین ِ تو که توفیق سلامی دارم
 
یا رب از قله‌ی کوهی شجر طور بده                         اشک با ناله بده، جنس مرا جور بده
 
لب شیرین به دعا زین قدح شور بده                        تا که محمود شوم دولت منصور بده
 
                                         من ز تو آرزوی روی امامی دارم
۸ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ مرداد ۸۶ ، ۲۰:۲۶
قاسم صفایی نژاد
 
خون می‌رود به صفحه که املا کنم تو را                      نامت بزرگ گشت نشد جا کنم تو را
یاغی نیَم ترحمی ای پادشاه حُسن                          گردن کشیده‌ام که تماشا کنم تو را
آب از سرم گذشته، عصایی بزن به آب                       یک دم بیا که حضرت موسی کنم تو را
در راه کعبه خرج سفر در خطر فتاد                             دل می‌رود ز دست که پیدا کنم تو را
خون مرا بگیر به گردن، مرا بکش                               تا زیر تیغ سجده‌ی اعلی کنم تو را
کنجی برای خلوت شب‌های من بده                          تا گریه‌ای به وسعت صحرا کنم تو را
بر مردگان کوی تو باید دخیل بست                            یعنی قیاس کی به مسیحا کنم تو را
بندم بزن که چینی عمرم شکسته است                    جامم بده که ساقی دلها کنم تو را
از روزگار خیر ندیدم بدون تو                                      خیرات، جان خویش چو حلوا کنم تو را
سنگینی غمت به تغافل مرا فکند                              لعنت به من اگر ز سرم وا کنم تو را
۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۱ تیر ۸۶ ، ۰۰:۲۵
قاسم صفایی نژاد