۲۷۷ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «نقل قول» ثبت شده است

قسم به زمان

فرهنگی :: شعر
آنکه یک عمر زمین خورده منم                پایبند گنه خویشتنم

پُر ِ لغو است کلام و سخنم                    شده فرسوده ز عصیان بدنم

                            ان الانسان لفی خسر منم

من که در چاه هوس افتادم                   عمر و فرصت همه از کف دادم

غیر تو کس نکند امدادم                        رحم کن بر من و بر ضعف تنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

من که از عمر گذشته خجلم                  از عقب ماندگی خود کسلم

از هوس ها شده آلوده دلم                   هان بر درگه تو داد زنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

تا به کی فرصت ماندن دارم                   دِین مردم چو به گردن دارم

ترس از لحظه ی مردن دارم                   این عیان است ز قبر و کفنم

                           ان الانسان لفی خسر منم

من که خسران زده در دنیایم                 غرق حسرت به صف عقبایم

گر نیاید به مدد مولایم                          می شود در دل دوزخ وطنم

                          ان الانسان لفی خسر منم 

... این جاده ی لغزنده ...

فرهنگی :: شعر
ای دوست تمنایی دارد ز تو این بنده            با عبد مدارا کن ای خالق بخشنده

سنگینی عصیانم بگرفته گریبانم                 محکوم به عقبایم منمای شتابنده

از بس که خطاکارم ،‌ شرم از رخ تو دارم        بر روی تو از رویت مشتاقم و شرمنده

با خجلت و با حسرت هم سفره خوبانت       در حشر چه سازد این رسوای پناهنده؟

در محضر خوبانت مگذار شوم ضایع              حتی به کریمانت منمای تو پرونده

خوبان به روی مهمان در را که نمی بندند     وز خانه نمی رانند مسکین سرافکنده

آغوش مدارایت ، دامان دل آرایت                بگشا به تسلای غم های پراکنده

ابلیس وقیحانه پشت در میخانه                 بنشسته به تزیین دنیای فریبنده

با این دل بی تقوا ، با این خطر اغوا             یا رب چه کنم بین این جاده ی لغزنده ؟

در توبه نصوحم کن ،‌نستوه چو کوهم کن      توبه ز من و بخشش باشد ز تو زیبنده

وقت است که در یابی در این شب مهتابی    این گوشه نشینت را با توشه آینده

تا حال چنین بوده ، عفو از تو گناه از من        من بعد چه خواهد شد ای خالق بخشنده ؟

زنده بودن بدون تو ننگ است

فرهنگی :: شعرفرهنگی :: مناسبت
تا دل عاشقان گرفتار است                آینه پایبند زنگار است

گوشه‌ی خلوتی مگر بدهند              ورنه این معرکه چو بازار است

لب ما بست و گفت کیف الحال؟        این هم از شیوه‌های آزار است

طفل اشکم نرفته ره گم کرد              این نشانی ز بس که دشوار است

نه دگر حال مستی‌ام مانده              نه به مستی توان گفتار است

حرف‌های نگفته‌ای دارم                   که فقط منبرش سر دار است

العجل العجل دلم تنگ است             زنده بودن بدون تو ننگ است

تو سماوات خاکباز منی                   تو نیاز منی، نماز منی

نذر تو کرده‌ام که جان بدهم             تو همه نذری و نیاز منی

با تو کس را نمی‌توانم دید               زان که دربست یار ناز منی

با تو حتی نگفتنی گفتم                  زان که تنها تو چاره ساز منی

نیمه شد ماه احمدی چه کنم؟         باز هم تو نیامدی چه کنم؟

 

* این شعر در نیمه شعبان سال 84 توسط حاج ابولفضل بختیاری خوانده شده است.

منم آن کور که بر خلق پیامی دارم

فرهنگی :: شعر
 
 
تا که از درگه تو رزق مدامی دارم                             کی دگر چشم طمع سوی حرامی دارم
 
هر سحر از خم معشوق که جامی دارم                    منم آن بنده که نعمت به تمامی دارم
 
                                            قبله‌ای دارم و قرآن و امامی دارم
 
آنچه از عشق شود آب یقینا جگر است                    آنچه ریزد جگر از آن به خدا چشم تر است
 
مرغ عاشق خود از این نکته بسی با خبر است          دیدن حضرت صیاد نشاطی دگر است
 
                                       بی‌سبب نیست که من میل به دامی دارم
 
عده‌ای بر در تو گرم نمازند همه                              جمعی از خلق تو مشغول به رازند همه
 
قدر اندازه خود غرق نیازند همه                              در پس پرده تو صاحب نازند همه
 
                                            منم آنکه ز عصیان تو نامی دارم
 
کوری از قافله جا ماند و به راهی افتاد                      شد برادر به گروهی و به چاهی افتاد
 
دستش از چاه به دامان گیاهی افتاد                        زان توسل به گیاهش به گناهی افتاد
 
                                          منم آن کور که بر خلق پیامی دارم
 
ایها الناس در ِ خانه‌ی مردم نروید                             پیش هر کس به دو سه ناز و تبسم نروید
 
از خدا بر در مردم به تظلم نروید                                 جو اگر داد بگیرید و به گندم نروید
 
                                          من دمی رفته‌ام و درد مدامی دارم
 
سخن این است که ما جز تو نداریم کسی                درد این است که ما دور شدیم از تو بسی
 
تا که امروز و به فردا تو به دادم برسی                      اشک خواهم ز تو اندازه ی بال مگسی
 
                                       به حسین ِ تو که توفیق سلامی دارم
 
یا رب از قله‌ی کوهی شجر طور بده                         اشک با ناله بده، جنس مرا جور بده
 
لب شیرین به دعا زین قدح شور بده                        تا که محمود شوم دولت منصور بده
 
                                         من ز تو آرزوی روی امامی دارم

گردن کشیده‌ام که تماشا کنم تو را

فرهنگی :: شعر
 
خون می‌رود به صفحه که املا کنم تو را                      نامت بزرگ گشت نشد جا کنم تو را
یاغی نیَم ترحمی ای پادشاه حُسن                          گردن کشیده‌ام که تماشا کنم تو را
آب از سرم گذشته، عصایی بزن به آب                       یک دم بیا که حضرت موسی کنم تو را
در راه کعبه خرج سفر در خطر فتاد                             دل می‌رود ز دست که پیدا کنم تو را
خون مرا بگیر به گردن، مرا بکش                               تا زیر تیغ سجده‌ی اعلی کنم تو را
کنجی برای خلوت شب‌های من بده                          تا گریه‌ای به وسعت صحرا کنم تو را
بر مردگان کوی تو باید دخیل بست                            یعنی قیاس کی به مسیحا کنم تو را
بندم بزن که چینی عمرم شکسته است                    جامم بده که ساقی دلها کنم تو را
از روزگار خیر ندیدم بدون تو                                      خیرات، جان خویش چو حلوا کنم تو را
سنگینی غمت به تغافل مرا فکند                              لعنت به من اگر ز سرم وا کنم تو را

شرف

فرهنگی
زندگی برای همه عزیز است، اما برای مرد بزرگ شرف از آن برتر است.
 
                تولستوی

 

 

12 تیر 1386

فرهنگی
ای اهل ایمان در راه خدا پایدار و استوار بوده و شما گواه عدالت و راستی و درستی باشید و البته شما را نباید عداوت گروهی بر آن بدارد که از طریق عدل بیرون روید ، عدالت کنید که عدل به تقوی نزدیکتر از هر عمل است و از خدا بترسید که خدا البته به هر چه می کنید آگاه است.
 
سوره مائده، آیه 8