شب نوزدهم در مسجد به قرآن خواندن مشغول بودم. عادت داشتم در پایان برخی آیات بخوانم:
– ان الله سمیع بصیر
– والله یحب الصابرین
– والله خیر الرازقین
اما به یکباره در آیه ۱۶۰ سوره بقره مواجه شدم با:
– و انا التواب الرحیم
حس متفاوتی بود. این حس که نمیخوانی «خدا» شنوا و بیناست؛ بلکه میخوانی «من» توبه پذیر و بخشندهام. انگار یک حس نزدیکی خاصی بود که لفظ «من» را ناگهان به کار برد؛ میخواست اثبات کند که خودش در حال سخن با ماست. میخواست نزدیکتر باشد. نزدیکتر از همه به کسی که قصد توبه دارد…
گفتوگو پیرامون این نوشته
دیدگاهها و گفتوگو