شبی در روستایی از مجلس ختم برمیگشتیم. راه آسفالت نبود و باران زده بود، ماه در آسمان نبود و تاریک بود و گِل میتوانست عابر پیاده را سُر بدهد. دوچرخه سواری در حال عبور بود که نور چراغ خودروی من، راه را برایش روشن کرد. دوچرخه سوار از این فرصت استفاده کرد و آرام و با دقت مسیر را طی کرد تا به راه آسفالت همراه با نور برسد. چقدر در زندگیمان به این نورها احتیاج داریم.
گفتوگو پیرامون این نوشته
دیدگاهها و گفتوگو