امید، تنها یک احساس درونی نیست؛ سرمایهای است که البته اگر در دل بماند و در زمان مناسب تبدیل به عمل نشود، خاموش میشود.
امید باید به حرکت بدل گردد، و به ایستادگیای که دیوارهای باطل را فرو میریزد. شجاعت، زمانی معنا مییابد که در میدان عمل آشکار شود.
امروز، بیش از هر زمان دیگر، امید ما باید به عمل تبدیل شود و عمل ما به انسجام.
حقیقت بر ایمان و اراده جمعی تکیه دارد. وقتی دلها امیدوار و دستها در کنار هم باشند، هیچ قدرتی توان ایستادن در برابر روشنایی را ندارد.
این همان لحظهای است که تاریخ ورق میخورد؛
لحظهای که باطل درمییابد: روشنایی نه یک رؤیا، که سرنوشت محتوم جهان است.