ایران با امضای سند تأسیس «سازمان جهانی همکاری هوش مصنوعی» یا WAICO، طبق اعلام ایرنا به جمع اعضای مؤسس این سازمان پیوسته است. WAICO یک سازمان بیندولتی مستقر در شانگهای است که با ابتکار چین و با هدف توسعه همکاری بینالمللی و شکلدهی به حکمرانی جهانی هوش مصنوعی تأسیس شده است.
در میان امضاکنندگان اولیه آن، علاوه بر چین، کشورهایی مانند روسیه، برزیل، آفریقای جنوبی، اندونزی، مالزی، پاکستان و قزاقستان حضور دارند؛ مجموعهای که نشان میدهد WAICO قرار است بیش از همه، صدای کشورهای جنوب جهانی و اقتصادهای خارج از محور غربی حکمرانی هوش مصنوعی باشد.
اما عضویت، بهخودیخود قدرت تولید نمیکند.
ایران زمانی از این فرصت بهره واقعی خواهد برد که از حضور تشریفاتی عبور کند و با دستورکار مشخص وارد سازمان شود. بهنظر من، پنج اقدام اولویت دارد:
نخست، تشکیل یک نمایندگی ملی دائمی با حضور وزارت خارجه، نهاد متولی هوش مصنوعی، دانشگاهها و بخش خصوصی؛ نه اینکه عضویت صرفاً در سطح سفارت باقی بماند.
دوم، ارائه چند پیشنهاد مشخص: آزمایشگاه مشترک مدلهای فارسی، کنسرسیوم داده برای زبانهای کمبرخوردار، چارچوب ارزیابی ایمنی مدلها و پروژههای کاربردی در سلامت، آموزش، کشاورزی و خدمات عمومی.
سوم، مطالبه سهم واقعی از منابع؛ شامل ظرفیت پردازشی، آموزش نیروی انسانی، انتقال دانش و پروژه مشترک. چین همزمان با راهاندازی این سازمان، پنجهزار فرصت آموزشی و ایجاد مراکز همکاری هوش مصنوعی با بریکس، سازمان همکاری شانگهای و سایر بلوکهای جنوب جهانی را وعده داده است.
چهارم، ائتلافسازی فعال با کشورهایی مانند برزیل، اندونزی، آفریقای جنوبی و مالزی؛ کشورهایی که دغدغه توسعه، زبان، فرهنگ و کاهش شکاف فناورانه دارند.
و پنجم، ایجاد پشتوانه داخلی. کشوری که مسئله داده، زیرساخت محاسباتی، مسئولیت حقوقی و کاربرد هوش مصنوعی در دولت را در داخل حل نکرده باشد، در حکمرانی جهانی نیز قدرت چانهزنی محدودی خواهد داشت.
حکمرانی آینده یعنی پیش از آنکه قواعد فناوری تثبیت شوند، در اتاق تدوین آنها حاضر باشیم؛ با پیشنهاد، ظرفیت و پروژه، نه فقط با امضا.
گفتوگو پیرامون این نوشته
دیدگاهها و گفتوگو