نبرد ما با ظلم و بیعدالتی، یک مسیر مستمر است که هرگز متوقف نمیشود؛ تنها ممکن است چهره آن دگرگون شود. امروز که سخن از یک آتشبس موقت به میان آمده، نباید پنداشت که ماجرا به پایان رسیده است. حقیقت این است که وقتی سلاحها خاموش میشوند، نبردِ پیچیدهتری در لایههای درونیِ جامعه آغاز میشود. پیروزی ما در مذاکرات سیاسی، تنها زمانی تثبیت میشود که در جبهه داخلی، صفوف خود را مستحکمتر از قبل حفظ کنیم. در این برهه حساس، بزرگترین خطر نه قدرت دشمن، بلکه «تزلزل در وحدت» و خروج از مدار رهبری است.
تاریخ بارها به ما نهیب زده است که دشمن، وقتی در تقابلِ آشکار ناکام میماند، به نفاق روی میآورد. هدف از این نفاق، ایجادِ روزنهای برای «آشفتگیهای درونی» و فتنههایی است که ریشههای اقتدار ملی را هدف میگیرند. ما با لالایی دشمن به خواب غفلت نمیرویم و بیداریم و اجازه نمیدهیم این آرامشِ ظاهری، بستر را برای کسانی فراهم کند که به دنبالِ درهمشکستنِ نظم و امنیتِ ایران هستند.
پاسخ ما به این شرایط، نه رفتارهای احساسی و افراطی است و نه تفریط و سستی. راهِ ما، راهِ «خردورزیِ انقلابی» است؛ حرکتی منظم و هوشمندانه که ریشه هرگونه نفاق و آشوب را پیش از آنکه مجالی برای رویش بیابد، خواهد خشکاند. ما با تکیه بر آگاهی جمعی، از دستاوردهایمان در برابر فتنههای در کمین پاسداری میکنیم، انشاءالله.