۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «پروفسور مولانا» ثبت شده است

الگوی مطبوعات و رسانه‌های اسلامی

علمیعلمی :: کتاب

«الگوی مطبوعات و رسانه‌های اسلامی» نام کتابی است که در سال 1382 توسط «حمید مولانا» به زبان فارسی تألیف شده است.
مؤلف کتاب در مقدمه کتاب بیان می‌کند که:
«انقلاب اسلامی در این دو دهه موفق شده است، الگوهای اصیل، مستقل و اسلامی در نهادهای مختلف حکومت و دولت و به ویژه در قوای سه گانه مجریه، مقننه و قضاییه به وجود آورد. مقام رهبری و نهاد ولایت فقیه اصیل‌ترین و بهترین نمونه از ابتکارات انقلاب اسلامی می‌باشد. شورای نگهبان، مجلس خبرگان و بسیاری دیگر از سازمان‌های امروزی امثال روشنی از نهادهای انقلاب و جمهوری اسلامی ایران می‌باشند ولی در تفکر و سازماندهی و پیاده کردن یک الگوی انقلابی و اسلامی که کل سیستم: 1. مطبوعاتی و رسانه‌ای؛ 2. تشکل سیاسی و احزاب؛ 3. تعلیم و تربیت عالی و دانشگاهی را در برگرفته، مستقل باشد، غفلت شده است...
... تحقیقات نیم قرن اخیر در مورد مطبوعات و نظام‌های رسانه‌ای کشورها و مناطق مختلف نشان می‌دهد که همیشه رابطه مستقیمی بین الگوی مطبوعات و الگوی سیاسی و اقتصادی هر نظام وجود دارد. سوالی که برای جمهوری اسلامی ایران باید مطرح باشد، این است که آیا یک سیستم مطبوعاتی که مخلوطی از ایده‌ها و ارزش‌ها و الگوهای لیبرالیستی و غیرلیبرالیستی غرب می‌باشد، می‌تواند محافظ نظام انقلابی و اسلامی و به موازات نهادهای دیگر رشد و نمو کند؟...
... در ایران «آزادی مطبوعات» جوابی عام به همه مسائل بوده است، بدون اینکه سؤال شود، درد اصلی چیست؟ تاریخ مطبوعات ایران تاریخ «جواب» بوده است، نه تاریخ «سؤال»...
... تصاویر و تئوری‌های مطبوعات و رسانه‌های جمعی در تاریخ ایران از جنبه فلسفی، سیاسی، جامعه شناسی و ناسیونالیسم غرب مطرح شده است و نه از جنبه اسلامی و ملی و سنتی. به این دلیل تئوری مطبوعات در ایران اصالت مستقل به خود را تا حدود زیادی ندارد. برهان مطبوعات و رسانه‌های جمعی برهان «دموکراسی» و «آزادی» است که در محیط و فرهنگ اروپا و آمریکا و در محیط سرمایه‌داری و سوسیالیستی آنها رشد و نمو کرده است. اینگونه تناقضات در طول تاریخ، مطبوعات و رسانه‌های جمعی ایران را به رسانه‌های تفریقی مبدل کرده است. مطبوعات به جای یک نیروی مؤثر در همبستگی جامعه و آزادی حقیقی و واقعی، به یک نهاد تفرقه‌آور تبدیل شده است.»
در ادامه پروفسور مولانا به بحث‌های زیر پرداخته است که خواندن آن به تمامی علاقه‌مندان توصیه می‌گردد:
- نظریه‌های مربوط به فرهنگ و جامعه
- آزادی مطبوعات و رسانه‌ها
- تئوری‌ها و الگوهای مطبوعات و رسانه‌ها
- فرهنگ مبتذل و رسانه‌های غرب
- تناقضات در مطبوعات و رسانه‌های لیبرالیسم
- فرهنگ و مطبوعات و رسانه‌های اسلامی
- نظریه همگرا در فرهنگ و ارتباطات
- کالبدشناسی مطبوعات و رسانه‌ها
- مالکیت مطبوعات و رسانه‌ها
- کنترل مطبوعات و رسانه‌ها
- ریشه‌های بحران مطبوعات در ایران
- ارتباطات و رسانه‌ها در اسلام
- اخلاقی مطبوعاتی و رسانه‌ای
- بسیج روزنامه‌نگاران مسلمان
- پایه‌های اسلامی اخلاق مطبوعاتی و رسانه‌ای
- مدلولات و الگوی مطبوعات و رسانه‌های اسلامی

 

 

 

* می‌توانید خلاصه کتاب و نقد آن را از اینجا دانلود نمایید.


 
 

 

سیاست خارجی و دیپلماسی عمومی

علمی :: یادداشت

دولت‌ها از زمان‌های قدیم با یکدیگر روابط گوناگون سیاسی، اقتصادی، فرهنگی داشته‌اند و امروزه شبکه روابط بین‌الملل بسیار گسترده‌تر و پیچیده‌تر شده است. می‌توان گفت روابط بین‌الملل شامل اعزام و پذیرش نمایندگان سیاسی، روابط تجاری بین شرکت‌ها و دولت‌ها، برگزاری کنفرانس‌های بین‌المللی، مبادلات فرهنگی و حتی مسابقات ورزشی در سطح بین‌المللی می‌شود. اما سیاست خارجی را باید از روابط بین‌الملل جدا کرد. روابط بین‌الملل شامل روابط بین حکومت‌ها، گروه‌ها، افراد و شرکت‌های فراملی و چندملیتی می‌شود اما سیاست خارجی فقط آ ن‌دسته از روابط است که ابتکار آن با حکومت‌ها بوده و از طرف آنان اجرا شود. به عبارت دیگر

«سیاست خارجی مجموعه خط مشی‌ها، تدابیر، روش‌ها و انتخاب مواضعی است که یک دولت در برخورد با امور و مسایل خارجی در چارچوب اهداف کلی حاکم بر نظام سیاسی اعمال می‌نماید.»

وقوع انقلاب اسلامی ایران در سال 1357 تحولی عظیم در تمامی زمینه‌ها، از جمله سیاست خارجی به‌وجود آورد. دولت ایران که تا قبل از انقلاب در جهت پیشبرد سیاست خارجی خود به عنوان یک متحد غرب از دو ابزار نفت و ارتش استفاده می‌کرد، با فروپاشی حکومت پهلوی به کلی تغییر موضع داد.

از همان روزهای نخستین انقلاب، امام خمینی (ره) و ملت ایران که دیگر خود صاحب حکومت شده بودند، چارچوب سیاست خارجی ایران را در شعار «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» اعلام کردند. ایرانیان حمایت خود را از مستضعفین در اصل 154 قانون اساسی این‌گونه اعلام کردند: «جمهوری اسلامی ایران سعادت انسان در کل جامعه بشری را آرمان خود می‌داند و استقلال و آزادی و حکومت حق و عدل را حق همه مردم جهان می‌شناسد. بنابراین در عین خودداری کامل از هرگونه دخالت در امور داخلی ملت‌های دیگر، از مبارزه حق طلبانه مستضعفین در برابر مستکبرین در هر نقطه از جهان حمایت می‌کند.»

در این مقاله سعی کرده‌ام با بسط بیشتری در مورد سیاست خارجی دولت‌های پس از انقلاب صحبت کنم.

 

متن کامل مقاله را می‌توانید از اینجا دریافت کنید.