پژوهشگروبلاگ شخصی قاسم صفایی نژاد

۹۰ مطلب با موضوع «یادداشت‌ها» ثبت شده است

یادداشت یادداشت‌ها

مردمی شدن نشر

* این یادداشت در ویژه نامه روزنامه ایران برای نمایشگاه کتاب منتشر شده است.

 

«کتاب، تنها عامل دگرگونی آگاهی بشر در سال‌های پس از اختراع چاپ نبوده است. بسیاری از فناوری‌ها و روندهای اجتماعی و جمعیت‌شناختی دیگر هم نقش مهمی ایفا کرده‌اند اما کتاب در مرکز تمام این تغییرات بوده است.» این جمله از «نیکلاس کار» نشان‌دهنده اهمیت کتاب در جامعه بشری است. طبیعتا این جمله در مورد کشورهای مختلف، تطابق کمتر و زیادتری دارد. در جوامعی که زودتر مردم باسواد شده‌اند، شاید این جمله مصداق بیشتری داشته باشد و در جوامعی که کمتر باسواد هستند یا دهه‌ها و بلکه قرن‌ها دیرتر باسواد شده‌اند، مصداق کمتری داشته باشد.

همه می‌دانیم با اینکه ایران جزو اولین تمدن‌هایی بوده است که نقش کتاب در آن جدی بوده و کتابخانه‌های معروف آن محل آمد و شد دانشمندان از سراسر دنیا بوده است، اما کتابخوانی عادت روزانه مردم نبوده است. قرن‌ها استبداد و استعمار باعث شد که سطح سواد مردم پایین نگه داشته شود و کتابخوانی در انحصار طبقه اشراف و حکام باقی بماند.

در دهه‌های اخیر عموم مردم ایران باسواد شده‌اند و می‌توان انتظار داشت که کتابخوانی به یک ارزش و عادت روزانه تبدیل شود اما طبیعتا تغییر سیاست‌ها، قوانین، حمایت‌ها و روش‌های اجرایی لازم است تا شرایط تغییر کند. ما دیرتر از جوامع توسعه یافته باسواد شده‌ایم و شاید یک قرن پیش با نبود سایر وسایل ارتباط جمعی و فضای مجازی، کتابخوان شدن راحت‌تر بود و امروزه با وجود این شرایط جدید، کتابخوان شدن کمی سخت‌تر شده باشد.

یکی از مسائل مهم در علاقه‌مند کردن مردم به کتابخوانی، ارزش‌آفرینی برای کتاب و کتابخوانی است. کتاب و کتابخوانی از نظر عامه مردم، یک کالای لوکس و یک پز روشنفکری محسوب می‌شود و نه یک نیاز روزانه. مردم در محاوره‌های روزانه‌شان ممکن است در مورد یک سریال یا برنامه تلویزیونی یا کلیپ پربازدید در اینستاگرام صحبت کنند ولی در مورد یک کتاب مگر در حلقه‌های اهل کتابخوانی صحبتی نمی‌شود.

حتما دلایل متعدد و گوناگونی برای این مسئله وجود دارد اما یکی از دلایل اصلی آن می‌تواند فقدان نظام مدیریت محتوای مطلوب در کشور باشد. در یک نظام مدیریت محتوای جامع، قدم اول نیازسنجی مخاطب است. محتوای تولید شده باید مورد نیاز مخاطب باشد یا لااقل برای آن نیازسازی انجام شود. نویسندگان اگر از یک یا دو سبک زندگی خاص رشد پیدا کرده باشند و با قومیت‌های مختلف و مردم مناطق برخوردار و کمتر برخوردار نشست و برخاست نکرده باشند و نیازهای قشرهای مختلف مردم را نشناخته باشند، همه شبیه هم می‌نویسند. موضوعات و مسائل پرداخته شده در کتب برای همان چند سبک زندگی خاص می‌شود و عموم مردم یا به آن احساس نیاز پیدا نمی‌کنند یا بعد از مدتی برای آنها تکراری می‌شود.

شاید در این مرحله نویسنده هم بی‌تقصیر باشد. نویسندگی به طور کلی در کشور ما یک حرفه نیست و نویسندگان مجبورند برای تأمین معاش خودشان، شغل دیگری هم داشته باشند. بنابراین فرصت یا امکانات کافی برای سفر به مناطق مختلف و شناخت نیازهای مردم برای آنها متصور نیست. پژوهش، افکارسنجی و نیازسنجی مناسب هم یا توسط نهادهای حاکمیتی به صورت جامع و علمی وجود ندارد یا اگر وجود دارد، در اختیار نویسندگان قرار نمی‌گیرد یا حتی اگر دسترسی‌هایی می‌توان به آنها پیدا کرد، اطلاع رسانی مناسب در مورد آنها نشده است و خلاصه اینکه در اجرا به مشکلات مختلف می‌خورد.

از سوی دیگر در مناطق دور از مرکز، امکانات کمتری برای رشد نویسندگان خوب وجود دارد. استعداهای کم‌نظیری که بعضا در روستاهای دورافتاده کشور نمی‌توانند در آموزش‌های مناسب شرکت کنند یا اگر شرکت می‌کنند به آنها فرصت کافی برای بروز و ظهور در مقام عمل داده نمی‌شود و آثار آنان منتشر و تبلیغ نمی‌شود. این جملات به این معنی نیست که هیچ نهاد و موسسه‌ای هیچ تلاش و کوششی نمی‌کند. حتما زحمات زیادی کشیده شده است اما همه می‌دانیم که یک استعداد متوسط در منطقه برخوردار تهران، چقدر راحت‌تر از یک استعداد بی‌نظیر در یک روستای دورافتاده لب مرز به عنوان یک نویسنده می‌تواند مطرح شود.

همه اینها را بیان کردم و خیلی از سخنان را ننوشتم که این مفهوم را منتقل کنم که صنعت نشر ما نسبت زیادی با مردم ندارد. طبیعتا مردم هم به همان میزان به صنعت نشر واکنش نشان می‌دهند و با آن ارتباط می‌گیرند. مردم وقتی محتوا را مورد نیاز خود نبینند، وقتی احساس عدالت نکنند نسبت به کشف و پرورش استعدادهای خود یا نزدیکان خود، و وقتی دسترسی‌های پخش و توزیع و ترویج در شهرها متفاوت از هم باشد، آنها هم به همین شکل واکنش نشان می‌دهند.

ما در عصر دیجیتال زندگی می‌کنیم. یکی از ویژگی‌های عصر دیجیتال، حضور مردم در تصمیمات مختلف است. اینجا آسیب‌های گمراه کردن مردم با استفاده از امکانات دیجیتال که بعضا توسط باندهای قدرت و ثروت یا افراد سودجو در همه دنیا انجام می‌شود، مطمح نظر نیست. حتما در جای خود، با بالا بردن سواد رسانه‌ای مردم یا با زیرساخت‌های مناسب برای ایجاد امنیت در فضای مجازی باید با سودجویان مقابله کرد. سخن اینجا از حضور جمعی، تحول‌آفرین و مثبت مردم است.

سالهای نخستین ورود اینترنت به ایران، هنوز در خاطر افراد مختلف هست. صفحات ضددین و ضداخلاق، لااقل در بین صفحات فارسی، میزان قابل توجهی از محتوا را به خود اختصاص داده بود. شروع وبلاگ نویسی و ورود مردم به تولید محتوا در فضای مجازی، ورق را برگرداند و میزان غالب محتوای فارسی، محتوای سالم شد. ایرانیان نشان دادند که تمایل زیادی به تولید محتوا دارند و حتی با وجود اینکه ضریب نفوذ اینترنت در کشور پایین بود، در بین ۱۰ کشور اول دنیا در آن سالها‌ در عرصه وبلاگ‌نویسی قرار گرفتند.

به نظر نگارنده می‌توان از این امکان عصر دیجیتال برای توسعه کتابخوانی بهره فراوانی گرفت. در عصر دیجیتال به جای آنکه یک نفر یا یک گروه تولید محتوا کنند و همه نگاه کنند، می‌توان از الگوی تولید محتوای «همه برای همه» استفاده کرد. در این مدل حتما اگر سیاست، قوانین و تدبیر مناسب لحاظ شود، استعدادها عادلانه‌تر کشف می‌شوند و کیفیت محتوا در بلندمدت بالاتر خواهد رفت.

در کشور پهناور ایران که بسیاری از مناطق بیابانی است و فاصله شهرها و شهرستان‌ها و روستاهای کم جمعیت از هم بسیار زیاد است، شاید تأسیس کتابفروشی، کتابخانه، یا برگزاری کلاس آموزشی برای مشاغل مرتبط با صنعت نشر از نویسندگی گرفته تا ویراستاری و طراحی جلد و ... به صرفه نباشد و به همین دلیل مجبور شویم، بخشی از استعدادها را از دست بدهیم. اما در عصر دیجیتال، می‌توان هر وسیله دیجیتال را به مثابه یک کتابخانه در نظر گرفت. می‌توان موبایل شخصی هر فرد را تبدیل به کلاس درس کرد و او را پای درس بهترین اساتید هر رشته نشاند و با تعامل دو طرفه را رشد و پرورش داد. می‌دانیم که این وسایل دیجیتال تا دورترین نقاط کشور رفته‌اند، ضریب نفوذ اینترنت در کشور وضعیت قابل قبولی دارد و تعداد وسایل دیجیتال هوشمند در کشور بیش از جمعیت کشور است. هر چند هنوز هستند افرادی که از این امکانات محروم هستند اما حتما نسبت به مدل سنتی، جهش قابل ملاحظه‌ای پیدا خواهد شد.

مردم اگر کتابخوان شوند، اگر محتوای عمیق مصرف کنند، و اگر محتوای عمیق تولید کنند حتما اوضاع فرهنگی و حتی اقتصادی بهتری را تجربه خواهیم کرد. دوری مردم از مصرف محتوای سطحی، تفکر آنها را هم عمق می‌بخشد و ثبات جامعه را بیشتر می‌کند.

ما نیاز داریم مؤسساتی داشته باشیم که خانه مردم باشند برای یادگیری در کنار هم و رشد در کنار هم زیر نظر مربیان و اساتید. نیاز داریم چهره‌های جدید در عرصه‌های مختلف صنعت نشر کشف کنیم و پرورش دهیم و تبدیل به ستاره‌های جدیدی شوند که نسل آینده آنها را الگو قرار دهند.

در نشر صاد همه سعی‌مان را کردیم که با تأسیس نشرسرای خودنویس این امکان را ایجاد کنیم. نشرسرای خودنویس با کمترین هزینه و با استفاده از امکانات عصر دیجیتال، تا به حال بیش از ۶۰ رمان‌نویس جدید را با نظر مطرح‌ترین داوران کشور کشف کرده و زیر نظر بهترین مربیان کشور پرورش داده است. حدود ۱۰ ویراستار جدید به جامعه نشر معرفی شده‌اند که بعضا جوایز مرتبط به ویراستاری ملی هم کسب کرده‌اند. خودنویس در شهرهای مختلف ساختمان و دفتر ندارد اما نفر اول سال اول مسابقه خودنویس از کردکوی استان گلستان است و نفر دوم آن از یکی از روستاهای دورافتاده جیرفت کرمان. در سال دوم، برندگان خودنویس از قم و کاشمر هستند و بسیاری از شرکت کنندگان در مسابقه کشف استعداد رمان نویسی آن دور از مرکز هستند. نویسندگان جوانی که به گفته نویسندگان بزرگی مانند استاد خسرو باباخانی یا احسان رضایی یا محمدرضا شرفی خبوشان، چیزی از نویسندگان مطرح کشور کم ندارند و فقط نیازمند حمایت و توجه بودند.

حتما نواقص و محدویت‌های فراوانی در این مسیر داریم، اما معتقدیم مردمی کردن صنعت نشر موجب تحول جدی کتابخوانی در کشور خواهد شد؛ چرا که نویسندگان از قومیت‌ها و مناطق و سبک زندگی‌های مختلف، به نیازهای افراد مشابه خود واقف‌ترند و علاقه مردم به مطالعه محتوای آنها کم کم جلب خواهد شد. باید در این راه صبور باشیم و از عقل و تدبیر و مشارکت مردم بهره ببریم.

به امید روزی که مصرف محتوای عمیق بر محتوای سطحی که این روزها به ارزان‌ترین قیمت و در سهل‌ترین حالت در دسترس مردم است، پیشی بگیرد و شاهد ارتقای فرهنگی کشور باشیم. روزی که عطر فرهنگ غنی اسلامی-ایرانی‌مان به همه دنیا پراکنده شود و نشان دهیم که انقلاب اسلامی سال ۵۷ مردم ایران که ذاتا یک انقلاب فرهنگی بود، نجات‌بخش همه مستضعفین دنیا خواهد بود.

یادداشت یادداشت‌ها

نقدی بر سلام فرمانده

در مورد تولید محصولات فرهنگی در قالب‌های گوناگون، نظر من این است که جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی در بعد شناخت مخاطب و سلایق او، طراحی محتوایی، استفاده از تکنیک در تولید، نحوه عرضه و همچنین بازخوردگیری و عملیات رسانه‌ای پس از آن در مسیر رشد است. ما ضعف‌های جدی داریم که به مرور در حال حل کردن آنها هستیم. این حل کردن نیز هم نیاز به کسب دانش دارد و هم نیاز به کسب تجربه. در اتاق دربسته و در زمین تمرین بدون تماشاگر و بدون مسابقه، نمی‌توانیم کیفیت محصولاتمان را رشد دهیم و به نقطه موثر بر جامعه برسیم.

بنابراین نیاز داریم از اشتباه کردن نهراسیم و از نقد کردن و نقد شدن هم ترسی به دل راه ندهیم و همه را در راستای یک هدف بزرگتر که موثر کردن محصولات فرهنگی است، نگاه کنیم. ترس باعث می‌شود تولید نکنیم و عدم تولید یعنی عقب ماندن. باید شجاع باشیم و تولید کنیم و اشتباهاتمان را هم به سرعت اصلاح کنیم.

این روزها «سلام فرمانده» نه تنها دیده شده است بلکه در حال تبدیل شدن به یک محل نزاع بین دو جبهه است که بعضا حتی به دلیل همین نزاع، گویی باید همه جانبه پشت آن بایستیم. با نگاهی به آینده، حمایت از این اثر می‌تواند نقد از زوایای گوناگون آن هم باشد.

واژه کوچک‌ترین واحد برای تشکیل یک معناست. هرچند برخی «حس» را جزئی‌ترین شاخصه دانسته‌اند، اما از آن جا که حس، نقطه مشترک فهم و تعریف‌پذیری کم‌تری دارد، مناسب‌ترین ابزار واژگان هستند.

اگر می‌دانیم که قرار است اثری با چنین تبلیغاتی وسیعی آماده شود، آیا واژه «فرمانده» واژه مناسبی برای همدل کردن مردم و دهه نودی‌ها و ... هست؟ آیا جامعه الان نیاز به حس نظامی و سلحشوری دارد؟ چرا چنین واژه‌ای توسط ترانه‌سرا انتخاب شده است؟

سال‌ها قبل می‌خواندم یکی از نظریه‌پردازان بزرگ می‌گفت آن چیزی که انقلاب اسلامی ایران را در دنیا متفاوت کرد، بعضا به واژگانی برمی‌گشت که خمینی عزیزمان به آن‌ها تکیه می‌کرد. یکی از آن واژه‌های مهم همین «امام» بود در کنار «امت» که برای همه اندیشکده‌ها و موثران شرق و غرب محل سوال و در جنگ تمدنی ارزشمند و قابل استفاده است.

حال بعد از ۴۳ سال از انقلاب، به جای واژه‌هایی که برگ برنده است، رو می‌آوریم به واژه‌هایی مثل «فرمانده» به جای مفهوم پیچیده، جامع و دوست داشتنی «امام». شاید مصداق همان حدیث «الدهر انزلنی ثم انزلنی...». بعضا آنقدر آش این سطحی شدن شور می‌شود که مسابقه برگزار می‌کنند با هشتک قرآن کتاب فرمانده!

هر چند که باید به تولید کنندگان این اثر خسته نباشید بگوییم ولی باید مراقب باشیم از دایره واژگانی و مفاهیم فرهنگ غنی اسلامی ایرانی‌مان بهتر استفاده کنیم و کیفیت محصولاتمان را روز به روز بهتر کنیم.

یادداشت یادداشت‌ها

تولد دو سالگی نشر صاد

به نام خداوند جان آفرین |  حکیم سخن در زبان آفرین
امروز نشر صاد دو ساله شد. قصدمان از راه اندازی نشر صاد، مقابله با محتوای سطحی است و توسعه محتوای عمیق. توجه ویژه به نشر الکترونیک داریم و یکی از راه‌حل‌های مهم را مردمی کردن تولید و توزیع محتوا می‌دانیم. عرصه بین‌الملل برایمان مهم است و سعی می‌کنیم در پهنه جهانی هم تولید محتوا کنیم.
به لطف خدا تیم خوب و درجه یکی در نشر صاد جمع شد. بزرگانی که هر کدام به تنهایی می‌توانند نام یک نشر را در کشور مزین کنند، کنار هم جمع شدند و با اخلاص و همدلی مثال‌زدنی کنار هم کار می‌کنند. فراز و نشیب زیادی تجربه کرده‌ایم و وقتی حرف از همدلی می‌زنم، سخن از همدلی و گذشت و وفاداری در شرایط سخت است.
از سختی که سخن می‌گویم، سختی شرایط تحمیلی محیط است: دوره راه‌اندازی نشر صاد همزمان شد با شروع همه‌گیری کرونا و عدم پیش‌بینی‌پذیری آینده؛ در حالی که ما قصد داریم مبتنی بر اقتصاد فرهنگ‌بنیان اینجا را اداره کنیم و نه مبتنی بر نفت. در همان دوره راه‌اندازی بودیم و بذر نشر صاد در حال جوانه زدن بود که قیمت دلار چند برابر شد و وضع اقتصادی مردم به حدی شد که کتاب در سبد مصرفی آنها کمرنگ شد. قفل شدن امورات معمول وزارت‌خانه‌ها در پایان دولت قبل و شروع دولت جدید هم به آن اضافه کنید. 
با همه این شرایط سخت با توکل به خدا و تیم خوب و همدلی که گرد هم آمده بود، موفقیت‌های زیادی کسب شد. بیش از ۲۰۰ عنوان کتاب منتشر شد، چهار مسابقه ملی کشف استعداد برگزار شد و در بیش از ۱۴ بخش از جوایز مختلف نامزد دریافت جوایز شدیم و جوایز مختلفی را کسب کردیم. از جایزه رمان بزرگسال تا رمان نوجوان و تا جایزه ویراستاری.
قرین شدن روز تأسیس نشر صاد با روز سعدی هم از آن اتفاق‌های شیرین است. سعدی، استاد سخن و ستاره بی‌بدیل زبان فارسی است و زبان فارسی رکنی از هویت و فرهنگ ما.
در این روز لازم دانستم از همه بزرگان و دوستان و حامیانی که طی این دو سال شرایط بالیدن نشر صاد را فراهم کردند، سپاسگزاری کنم و بابت همه ضعف‌هایی که داشتم طلب حلالیت کنم. امیدوارم نشر صاد بتواند مأموریتی که برای خود متصور است را با سرعت بیشتر و کیفیت بالاتر پیش بَرَد.

یادداشت یادداشت‌ها

تنگی معیشت و فرهنگ

شب عید نوروز رفته بودم کارواش. پسر تازه جوان #افغانستانی خودرو رو می‌شست. 

گفت این لک، با فلان ماده ضدعفونی کننده فقط میره؛ بزنم؟ گفتم باشه. 

گفت هزینه‌اش بیشتر میشه، گفتم باشه. 

شروع کرد با همون ضدعفونی شستن که یهو دیدم رنگ پوست دستش داره تغییر میکنه. 

گفتم چی شد؟ خب دستکش بنداز. جوانی هنوز! بخاطر پول هر کاری نکن. سلامتیت مهمتره. 

گفت: من اومده بودم ایران درس بخونم. تا کلاس 11 هم درس خوندم و میخواستم #کنکور بدم. درسم هم خوب بود. ولی #طالبان که اومد، همه چی در افغانستان خراب شد. دیگه مجبور شدم درس رو تعطیل کنم و کار کنم که برای پدر و مادرم پول بفرستم. اونجا مردم خیلی اوضاعشون خراب شده.

 

تنگی معیشت، آموزش و فرهنگ رو تخریب میکنه، همونطور که فقر فرهنگی، تنگی معیشت میاره

یادداشت یادداشت‌ها

فریب خوردن مغز از حواس ترکیبی

این ویدئو را ببینید. مغز به دلیل استفاده از #حواس_ترکیبی به همین راحتی فریب می‌خورد. این ویدئو جعلی نیست و دانشمندان در حال آزمایشات بیشتر هستند. 

بنگریم چقدر تحلیل و قضاوت و تصمیم اشتباه داشته‌ایم به همین راحتی. چقدر به دلیل اطلاعات ناقص، احساسات پرنوسان، زاویه دید متفاوت و... اشتباه کرده‌ایم. 

سعی کنیم برای کم شدن این تحلیل‌های نادرست، لااقل با عزیزانمان ساده و صریح و صمیمی صحبت کنیم. 

این ویژگی مغز، روی مثبتی هم دارد؛ وقتی درد عزیزانمان را مانند درد خودمان حس میکنیم و این همدردی باعث التیام غم می‌شود.